Granice pod presją: polsko-litewska współpraca i bezprawne niemieckie push-backi

W obliczu nasilającej się fali nielegalnej migracji, Polska zdecydowała się ponownie wprowadzić kontrole graniczne z Niemcami i Litwą. Zgodnie z zapowiedzią ministra spraw wewnętrznych Litwy, działania te mogą potrwać od 1 do 5 miesięcy. Choć Polacy nie potrzebują dodatkowych dokumentów, służby będą prowadzić wyrywkowe kontrole zarówno na przejściach, jak i w obszarach przygranicznych, w tym na polach czy zbiornikach wodnych.

Litwini aktywnie wspierają Polskę – straż graniczna, policja i służby specjalne wspólnie patrole będą działać na obu odcinkach granicznych, a także w głębi własnego kraju. Zastępca komendanta litewskiej VSAT, Antanas Montvydas, zadeklarował wsparcie logistyczne: „Jeśli zaczną się korki,… będziemy regulować ruch”.

Według danych VSAT, od początku roku zatrzymano 352 osoby, które przeszły z Białorusi przez Litwę i Polskę – to ponad 2,5‑krotny wzrost w porównaniu z ubiegłym rokiem.

Tymczasem na zachodniej granicy sytuacja wygląda zupełnie inaczej – tam niemieckie służby prowadzą push-backi, czyli forsowne odsyłanie migrantów z powrotem do Polski, bez weryfikacji ich prawa do azylu. Pomimo orzeczeń sądów niemieckich, które uznają prawnie, że takie działania łamią prawo UE i konwencję o azylantach, Berlin kontynuuje tę praktykę, naruszając zasadę non-refoulement.

Również organizacje monitorujące przestrzeganie praw człowieka wskazują, że push-backi są niezgodne z prawem: migrantów nie informuje się o możliwości ubiegania się o azyl, co narusza ich prawa wynikające z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

W wyniku tego procederu, Polska doświadcza masowego napływu osób przeucanych przez Niemcy – choć ich liczby i tożsamość pozostają nieznane i nie posiadają oni żadnych ważnych dokumentów. Co więcje, rząd Donalda Tuska nie prowadzi oficjalnych statystyk dotyczących tych przerzutów, co, jak twierdzą krytycy, pozwala Niemcom na "przepychanie" migrantów bez międzynarodowej kontroli.