Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
,,Jezus podkreśla zasadniczą różnicę między państwem Bożym, które nie jest z tego kosmosu, a państwem pochodzącym z tego świata'' - powiedział dziś przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, abp Stanisław Gądecki. Jak dodawał, panowanie Chrystusa ma wymiar duchowy, nie polityczny.
Ewangelia jest podstawą publicznego życia! Wszystko, co czynimy, czyńmy w duchu Chrystusowym. Niech wszystko pochodzi z wiary! Wszystko, bo jesteśmy katolikami! Stworzenie może urządzić rewolucję, podnieść bunt, dopuścić się grzechu, ale budować prawo na grzechu to postawić człowieka ponad Boga, a Boga poniżej człowieka. Takie postawienie człowieka ponad Boga, a Boga poniżej człowieka jest rzeczywistym zdetronizowaniem najwyższej Istoty.
Obchodzona dzisiaj uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata przypomina, że życie świata stworzonego nie postępuje naprzód przypadkowo, ale zmierza do celu ostatecznego, jakim jest ukazanie się Chrystusa. Zwieńczeniem historii będzie Jego wieczne królestwo – na tę prawdę wskazał Papież w rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański”. Odniósł się w nim do Ewangelii św. Jana, która opisuje sąd Jezusa przed Piłatem (J 18, 33b-37).
W przekonaniu Izraelitów kozioł wynosił ze sobą na pustynię grzechy ludu. Arcykapłan przywiązywał do rogów kozła purpurową wełnę i wypowiadał słowa modlitwy: „O Panie, Twój lud, dom Izraela, zgrzeszył i wykroczył przeciwko Tobie”. Następnie przekazywał kozła kapłanowi, który wyprowadzał go na otwartą przestrzeń pustyni – pisze ks. prof. Mariusz Rosik dla „Teologii Politycznej Co Tydzień”: „Zawód: kapłan?”.
- Stajemy dzisiaj przy Chrystusie Królu wszechświata jako Jego świadkowie, jako Jego rycerze, jako Jego obrońcy. Nie umywamy od Niego naszych rąk - mówił abp Marek Jędraszewski podczas Uroczystości Chrystusa Króla Wszechświata w Katedrze Wawelskiej.
Niebo podobne jest królowi. Niebo jest królestwem, jest monarchią. Jeszcze i dzisiaj. Nowoczesna ludzkość jest antymonarchiczna. Najpierw przyszła tak zwana reformacja i podważyła tron Króla duchownego – papieża. Potem przyszła rewolucja i podważyła trony królów politycznych. I wreszcie wystąpił liberalizm i z obu potomkami swymi, socjalizmem i komunizmem, zatrząsł tronem Boga. Bezbożny rosyjski bolszewizm stanowi tylko ostatnią radykalną fazę antymonarchizmu, zapoczątkowanego przez Lutra. W pierwszej linii nie chodzi tu o formę rządu. Forma rządu to zupełnie odrębna sprawa. Wgłębi chodzi o rewolucyjny ruch duchowy, o wstąpienie na tron indywiduum, o monarchię ludzkiego “ja”.
Kapłaństwo Nowego Testamentu to paschalna jedność losu z Nim, która realizuje się w wieczności. Z konieczności jest ono całkowicie odmienne od definicji kapłaństwa, jakiej dostarczyć może Stary Testament. Nie ma innej realizacji kapłaństwa nowotestamentalnego, niż więź z Chrystusem paschalnym. Wobec idei oddzielenia od narodów jest to ogromny krok ku teologizacji kapłaństwa, oderwania go od kryteriów i uwarunkowań społecznych. Kościół współczesny wciąż przyswaja sobie tę doktrynę i zrywa z socjologiczną koncepcją kapłaństwa – pisze o. prof. Waldemar Linke CP w w „Teologii Politycznej Co Tydzień”: „Zawód: kapłan?".
Jeśli naród polski poprawi się, będzie pocieszony, ocalony, wywyższony, za przykład dawany innym narodom. Szatan będzie z nim walczył na wszelki sposób, aby nie dopuścić do jego odrodzenia, ale ostateczne zwycięstwo będzie ze Mną. Nie dajcie się uwieść piekielnemu smokowi, ale dochowajcie wierności Bogu, ja was swym płaszczem okryję od śmiertelnych nieszczęść…
Oby niezawodnie zmierzały moje drogi ku przestrzeganiu Twoich ustaw! (Psalm 119). Aż za dobrze wiemy, jak bardzo zawodnie prowadzą nasze drogi ku przestrzeganiu Bożych ustaw. A w dodatku od dawna ostrzeżono nas, że jest droga, która się ludziom zdaje dobra, a której koniec do przepaści piekielnej prowadzi. Nie ma na świecie drogi, z której nie można by już zawrócić, chociaż bywają takie, z których zawrócić bardzo trudno. Ale im wcześniej ktoś wybrał dobrą drogę, tym większą ma szansę iść po niej długo i daleko. To jest dziecinnie proste, ale właśnie rzeczy dziecinnie proste i oczywiste nieraz najłatwiej nam przeoczyć.
- Nauczeni słowami Chrystusa, wołamy do Ojca, który jest w niebie: „Przyjdź Królestwo Twoje. Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi!”- mówił metropolita krakowski Marek Jędraszewski w Alwerni podczas Mszy św., która była głównym punktem wizytacji kanonicznej w bernardyńskiej parafii pw. Stygmatów św. Franciszka z Asyżu.
Ks. prof. Andrzej Kobyliński
Przepraszamy Boga, ofiary wykorzystania, ich rodziny i wspólnotę Kościoła za wszystkie krzywdy wyrządzone dzieciom i ludziom młodym oraz ich bliskim – piszą biskupi w stanowisku wydanym 19 listopada przez Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski w sprawie wykorzystywania seksualnego dzieci i młodzieży przez niektórych duchownych.
Uroczystość Chrystusa Króla do liturgii wprowadził papież Pius XI encykliką Quas Primas z 11 grudnia 1925 r. na zakończenie roku jubileuszowego. Nakazał wtedy, aby we wszystkich kościołach tego dnia po głównym nabożeństwie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem odmówić litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu. Początkowo uroczystość obchodzono w ostatnią niedzielę października; reforma soborowa przeniosła jej termin na ostatnią niedzielę roku liturgicznego. Pius XI, uzasadniając swą decyzję, pisał m.in.:
Czy katolik może nie jeść mięsa? Czy może się skremować?
Bóg, Stwórca wszystkiego, powołał nas do życia w tym celu, byśmy Go poznali i umiłowali Go. Nasz Stwórca ma więc wszelkie prawo do tego, byśmy Mu służyli. Otóż Bóg, kieruje człowiekiem, mógł był poprzestać na przepisach prawa naturalnego, które w sercu człowieka, stwarzając go, wypisał, i mógł był dalszy rozwój tego prawa uregulować zwykły Opatrznością. Zamiast tego, wolał On dać przepisy, byśmy ich słuchali w ciągu wieków, mianowicie od początków rodzaju ludzkiego, aż do przyjścia i nauczania Jezusa Chrystusa, sam nauczył człowieka przykazań, które naturę, obdarzony rozumem, obowiązują wobec Niego - Stwórcy: "Multifariam multisque modis olim Deus loquens patribus in Prophetis, novissime, diebus istis locutus est nobis in Filio" (Kilkakrotnie i w rozmaity sposób przemawiał Bóg niegdyś do Ojców przez Proroków, a ostatnio w tych dniach przemawiał do nos przez Syna)(3).
