Ks. Dominik Chmielewski: POKUTA. Jak pokutować w czasach ostatecznych
Ks. Dominik Chmielewski: POKUTA. Jak pokutować w czasach ostatecznych
Kategoria
Podkategoria: Wiara
Ks. Dominik Chmielewski: POKUTA. Jak pokutować w czasach ostatecznych
Zastanówmy się nad Wielkim Postem. To jest bardzo kontrowersyjny temat ze względu na skrajnie różne rozumienie tego czasu. Znaczna część ludzi, nawet wierzących, nie widzi żadnej różnicy między czasem przed Środą Popielcową, a tym po niej.
Nasi przodkowie już wiele stuleci temu starali się stworzyć taki rodzaj nabożeństwa, które pozwoliłoby im szczególnie głęboko przeżywać Mękę Zbawiciela. Tak powstała Droga Krzyżowa.
Don Dolindo Ruotolo, neapolitański kapłan, który zmarł w opinii świętości, spisał niżej przedstawioną, a otrzymaną od Pana Jezusa naukę o oddaniu się Panu Bogu.
Podstawowym założeniem metody badawczej stosowanej w naukach przyrodniczych jest przyjęcie, że wszystko można wyjaśnić w sposób naturalistyczny, bez odwoływania się do czynników ponadnaturalnych. Inaczej mówiąc, nauki te prowadzą badania tak, jakby Bóg nie istniał. Odnalazły one swoją tożsamość, gdy zrezygnowały ze stawiania pytań, na które nie są w stanie udzielić odpowiedzi.
Św. Józef może być przewodnikiem dla człowieka, który doświadcza ciemności – sam rozpoznał Boga jako ojca dla siebie i jednocześnie staje się ojcem dla nas i ojcowskim sercem może nas przyjmować.
Czy jest taki? Chrystus ostrzega: jest. I nazywa go grzechem lub bluźnierstwem przeciw Duchowi Świętemu. Przeciw Duchowi Świętemu, to znaczy przeciw trynitarnej, boskiej Miłości, która i nas chce ogarnąć i zagarnąć, ale czeka na nasze przyzwolenie. Nauka o możliwości takiego grzechu, takiego odrzucenia Łaski, została wygłoszona (jak opowiada św. Mateusz w rozdziale 12; por. Mk 3,28-29 i Łk 12,10) w chwili, kiedy faryzeusze, świadkowie cudów Jezusa, żeby odrzucić ten dowód Jego boskiej misji, nazwali je przejawami paktu z szatanem. Inaczej mówiąc, znajdują sobie formułkę, żeby móc odrzucić świadectwo Boże, ponieważ go po prostu nie chcą przyjąć: z góry sobie założyli, że nie przyjmą. I taki właśnie upór, w zastosowaniu do zbawiennej Łaski, nasz Pan nazywa grzechem nie do przebaczenia: to jest, jeśli ktoś przebaczenia nie chce i nie przyjmuje, bo tak się zaciął w swoim uporze.
Wśród trzech podstawowych sposobów interakcji złego ducha z ludzkością, jakimi są opętanie, dręczenie i pokusa, ten ostatni jest najmniej spektakularny a zarazem najbardziej powszechny.
Acedia jest swoistą perwersją duchową, w której „kocha się", a raczej traktuje jako zwyczajne i normalne, to, do czego powinno się czuć wstręt, nie uświadamiając sobie demoniczności tego stanu.
Rozpoczęcie Wielkiego Postu, poprzedzają cztery niedziele przygotowawcze: w pierwszą z nich, na kanwie rozważania fragmentu ewangelii o Faryzeuszu i Celniku (Łk 18, 10-14), mamy lekcję pokory, którą nam Kościół proponuje jako przygotowanie do okresu pełnego surowości i wyrzeczeń, jakim jest W. Post. Niczym są “uczynki sprawiedliwości”, jeśli je nie inspiruje głęboka pokora i prawdziwa miłość drugiego człowieka. By podkreślić ważność tego aspektu w życiu duchowym, Kościół Wschodni pozwala jeść mięso przez cały następny tydzień, nawet w środę i piątek, by nie mieć okazji do faryzejskiego samochwalstwa. Modlitwa Celnika: “Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu” towarzyszy w obrządku bizantyjskim każdemu pokłonowi.
W wielu dziedzinach życia, zanim rozpoczniemy konkretne działanie, przygotowujemy sobie odpowiedni warsztat pracy. Mechanik potrzebuje odpowiednich narzędzi, aby naprawić samochód, lekarz odpowiedniego sprzętu, aby wydać właściwą diagnozę i podjąć leczenie, student przygotowuje odpowiednią literaturę, aby napisać pracę, a sportowiec podejmuje systematyczny trening, aby wystartować w zawodach.
Celem życia mniszego według Ewagriusza jest kontemplacja Boga, która dokonuje się najpełniej w stanie czystej, tzn. pozbawionej wszelkiego obrazu modlitwy.