Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Rodząca się w ramach niemieckiej Drogi Synodalnej schizma i zamieszanie doktrynalne związane z trwającym w Kościele powszechnym procesem synodalnym dowodzą, jak bardzo potrzeba dziś odważnych biskupów, którzy nie godzą się na kompromisy w kwestiach dotyczących katolickich dogmatów. O taką odwagę warto modlić się dziś za wstawiennictwem św. Mikołaja, biskupa Myry, który w walce z herezjami był wyjątkowo bezkompromisowy.
3 maja 1863 r., w czasie powstania styczniowego, na ulicach Przemyśla, pojawił się jakiś szesnastoletni chłopak, który z różańcem w ręku, w „zachwyceniu nadprzyrodzonym” wygłosił szereg politycznych przepowiedni.
- W latach dziewięćdziesiątych był kierownikiem duchowym i współzałożycielem wspólnoty sióstr wobec których dopuszczał się nadużywania władzy kapłańskiej. W ostatnim dziesięcioleciu zajmował szereg odpowiedzialnych funkcji także w organach Stolicy Apostolskiej - czytamy na stronie portalu Jezuici.pl.
"Nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych"
6 grudnia to doskonała okazja, aby przypomnieć, że prawdziwy święty Mikołaj nie ma za wiele wspólnego z postacią w czerwonym szlafroku, która pojawiła się w kulturze masowej za sprawą reklamy Coca Coli. Dziś wspominamy Świętego Mikołaja- biskupa.
Zbyt często życie ludzkie rozpoczyna się i kończy pozbawione radości i pozbawione nadziei.
O Jezu cudowny, któryś tyle razy strapionych pocieszał, a nieszczęśliwych ratował - Jezu pełen miłosierdzia, Tyś nadzieją i ucieczką moją. Wspomóż i mnie niegodnego w tym nieszczęściu, które mnie obecnie przygniata. A jeśli wiesz, że ten krzyż jest potrzebny dla mojego zbawienia - o Jezu, nie moja, ale Twoja niech zawsze spełnia się wola. Racz wesprzeć mnie, Jezu cudowny, Twą łaską, bym go nosił cierpliwie i z ochotnym poddaniem się wyrokom Twoim. Jeżeli cierpię, bym cierpiał z zasługą i przez ten krzyż wysłużył sobie wieczną nagrodę.
Kościół we Francji chce usprawnić nakładanie kar kanonicznych. Ma temu służyć zaprzysiężony dziś w Paryżu ogólnokrajowy kanoniczny trybunał karny. To absolutna nowość w skali całego Kościoła powszechnego. Powołanie tej instytucji zalecała niezależna komisja ds. nadużyć. Rezygnacja bądź powściągliwość w wymierzaniu kar kościelnych i towarzyszące temu poczucie bezkarności to jeden z czynników, który sprzyjał nadużyciom, zwłaszcza w ostatnich dziesięcioleciach.
Nieraz warto posłuchać kogoś, kto nas bardzo nie lubi. Autor książki „Dusza po śmierci”, amerykański mnich prawosławny, ojciec Serafin Rose nie ukrywa swojej awersji do kultury Zachodu oraz do jego religii w obu jej odmianach, katolickiej i protestanckiej. Kulturowo, można powiedzieć, jest on epigonem XIX-wiecznych słowianofilów oraz ich alergii na „zgniły Zachód”.
Trudno o większy absurd od tego, którym posłużyła się żona byłego prezydenta USA Billa Clintona – Hillary. W ostrej debacie dotyczącej walki o wyborców porównała ona obrońców życia i działaczy pro life do… gwałcicieli kobiet w Afganistanie i Rosji.
Amerykański biskup Thomas Daly ze Spokane w stanie Waszyngton potępił szerzenie się ideologii LGBT w katolickich szkołach. Biskup zwrócił uwagę na pozbawianie rodziców ich praw w publicznych szkołach, a dopuszczanie użycia w katolickiej edukacji tzw. „zaimków genderowych” określił jako „tragiczne” i „grzeszne”. Zdaniem hierarchy amerykański episkopat powinien także głośniej wyrażać swoje stanowisko w tej sprawie w związku z coraz większą popularnością ideologii transpłciowości wśród młodzieży.
W owym czasie wystąpił Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie. Do niego to odnosi się słowo proroka Izajasza, gdy mówi: Głos wołającego na pustyni: przygotujcie drogę Panu, dla Niego prostujcie ścieżki. Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny. Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając przy tym swe grzechy (Mt 3, 1-6).
Eugenio Zolli „Nazarejczyk” FRAGMENT MESJAŃSKI CHARAKTER PASCHY
Ks. Kostrzewa: Dusza twojego dziecka ma być święta
Saba urodził się w 439 r. w Mutalasce koło Cezarei Kapadockiej. Gdy jego ojca, oficera armii cesarskiej, przeniesiono do odległego garnizonu, Saba wychowywał się u krewnych. Od ósmego roku życia przebywał w klasztorze jako oblat (przyszły kandydat). Kiedy miał 18 lat, udał się do Palestyny, aby tam połączyć się z mnichami klasztoru Theoktistos, założonego przez św. Passariona. Tu spotkał się ze św. Eutymiuszem Wielkim. Nie był jednak zadowolony z życia tamtejszych mnichów, zarażonych już błędem monofizytów (doktryny teologicznej, zaprzeczającej istnieniu Chrystusa w dwóch naturach: boskiej i ludzkiej jednocześnie, która została uznana za herezję na Soborze Chalcedońskim w 451 r.). Dlatego udał się do klasztoru położonego w pobliżu Morza Martwego. Za zezwoleniem opata zamieszkał w 469 r. w skalnej grocie jako pustelnik, a jedynie w soboty i w niedziele przychodził do klasztoru, aby wieść życie wspólne i uczestniczyć w liturgii.
