Kategoria
Podkategoria: Kościół
"Byliśmy i jesteśmy w Europie. Nie musimy do niej wchodzić, ponieważ ją tworzyliśmy. I tworzyliśmy ją z większym z trudem, aniżeli ci, którym się to przypisuje, albo ci którzy sobie przypisują patent na europejskość, wyłączność."
Tomasz Wandas, Fronda.pl: Od jak dawna śpiewa Pani amatorsko, a od kiedy zawodowo? Czy może robi to Pani od zawsze zawodowo? Agnieszka Musiał: Nigdy nie śpiewałam amatorsko, od razu zaczęłam śpiewać zawodowo i to dosyć późno, bo w dwudziestym trzecim roku życia. Mimo, iż po liceum rozpoczęłam studia na filologii angielskiej, to zawsze, przez cały czas miałam w sobie ogromne pragnienie, żeby związać się ze śpiewaniem. Poszłam na Akademię Muzyczną w Katowicach, gdzie studiowałam wokalistykę jazzową. Przygodę ze śpiewaniem rozpoczęłam od zespołu New life'm, którego częścią jestem do tej pory. Równocześnie pisałam też teksty dla innych wykonawców i komponowałam dla siebie.
Kościół męczenników jest Kościołem żywym, który budzi zaufanie pośród marazmu i zamętu naszych czasów – powiedział kard. Robert Sarah. Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów gościł w Zagrzebiu, gdzie uczestniczył w patronalnych uroczystościach maryjnych chorwackiej stolicy. Chorwatom przypomniał postać bł. kard. Stepinaca, który umiał się sprzeciwić panującym, był gotowy na śmierć, ale nie wyparł się swej katolickiej wiary.
Jan Paweł II na temat męczeństwa 1. W trzecim pokoleniu po ogłoszeniu edyktu mediolańskiego, Kościół rzymski pod przewodem papieża Damazego (366-384) podjął wielki wysiłek zabezpieczenia pamięci swoich męczenników oraz ożywienia ich kultu. Jan Paweł II - papież końca XX wieku, tego wieku, w którym więcej ludzi zostało zabitych za wiarę w Chrystusa, niż w ciągu poprzednich dziewiętnastu wieków razem wziętych - wzywa Kościół do analogicznego wysiłku.
Bł. Jan Paweł II stwierdził w trakcie przygotowania do jubileuszu 2000-lecia chrześcijaństwa, że: „U kresu drugiego tysiąclecia Kościół znowu stał się Kościołem męczenników (…) W naszym stuleciu wrócili męczennicy. A są to często męczennicy nieznani, jak gdyby „nieznani żołnierze” wielki ej sprawy Bożej. Jeśli to możliwe ich świadectwa nie powinny zostać zapomniane w Kościele”. Jak pisze Andrea Riccardi, jeden z najwybitniejszych historyków XX wieku, komentując ten tekst, „papież utwierdził się w przekonaniu, że męczeństwo jest współczesną rzeczywistością chrześcijaństwa. Stąd papieska inicjatywa ocalenia pamięci o współczesnych męczennikach.” Dziś ogromna część tych męczenników czczonych przez Kościół to ofiary prześladowań religijnych, jakie rozpętała republikańska lewica podczas hiszpańskiej wojny domowej w latach 1936-1939.
Bardzo ważnym etapem w procesie uzdrawiania z różnego rodzaju duchowych zranień jest opowiedzenie historii własnego życia. Tylko dokładne przeanalizowanie i nazwanie po imieniu kłamstw, w które dotychczas wierzyliśmy, pozwala je zdemaskować i uniezależnić się od ich niszczącego działania.
102. Także w sytuacjach najtrudniejszych człowiek powinien przestrzegać normy moralnej, aby okazać posłuszeństwo świętemu przykazaniu Bożemu i postąpić zgodnie ze swą osobową godnością. Harmonia między wolnością a prawdą na pewno wymaga niekiedy niezwykłych ofiar i trzeba za nią płacić wysoką cenę: może prowadzić nawet do męczeństwa. Jak jednak dowodzi powszechne i codzienne doświadczenie, człowiek doznaje pokusy, by zniszczyć tę harmonię: „nie czynię tego, co chcę, ale to, czego nienawidzę (...). Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę” (Rz 7, 15. 19). Co jest najgłębszym źródłem tego wewnętrznego rozdarcia człowieka? Rozpoczyna on swoje dzieje grzechu, gdy nie uznaje już Boga za swego Stwórcę i chce sam — w duchu całkowitej niezależności — decydować o tym, co jest dobre, a co złe. „Tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło” (Rdz 3, 5) — jest to pierwsza pokusa, a jej echem są wszystkie pokusy, którym człowiek, zraniony przez grzech pierworodny, ulega
Tekst Dariusza Gawina z "Teologia Polityczna", 2005/2007
Czy Kościołowi grozi schizma? Formalnego podziału nie będzie, ale relatywizacja nauczania Kościoła na gruncie swobodnych interpretacji Amoris laetitia jest szalenie groźna - ks. prof. R. Skrzypczak. Portal Fronda.pl: Pod koniec stycznia kardynał Gerhard Müller, prefekt Kongregacji Nauki Wiary, w rozmowie z włoskim „Il Timone” skrytykował biskupów, którzy dowolnieinterpretują Amoris laetitia papieża Franciszka, usuwając wymagania stawiane rozwodnikom w nowych związkach przez Familiaris consortio. Kilka dni później niemiecki episkopat opublikował dokument, który ignoruje Magisterium i pozostawia sprawę Komunii dla rozwodników – „w niektórych przypadkach” - decyzji sumienia. Jak rozumieć te sprzeczne głosy?
Św. Pio z Pietrelciny: Taniec jest zaproszeniem do grzechu
Świetne kazanie! Uderzenie w rodzinę to nie przypadek - to perfidne i celowe działanie złego ducha, który chce zniszczyć piękne dzieło Pana Boga. Miłość to droga do uzdrowienia relacji między ludźmi - ale na ziemi prawdziwa miłość może istnieć tylko do Boga. Trzeba jej się uczyć... Posłuchajcie sami!
Ewangelia jest podstawą publicznego życia! Wszystko, co czynimy, czyńmy w duchu Chrystusowym. Niech wszystko pochodzi z wiary! Wszystko, bo jesteśmy katolikami! Stworzenie może urządzić rewolucję, podnieść bunt, dopuścić się grzechu, ale budować prawo na grzechu to postawić człowieka ponad Boga, a Boga poniżej człowieka. Takie postawienie człowieka ponad Boga, a Boga poniżej człowieka jest rzeczywistym zdetronizowaniem najwyższej Istoty. Wiemy, że rewolucja francuska ustawą parlamentu wyraźnie zdetronizowała Boga. Wiemy, że wówczas nie tyle chodziło o zniesienie monarchii króla, ile o usunięcie monarchii Boga. Historia dziewiętnastego stulecia, która jest właściwie historią liberalizmu, była dalszym ciągiem tej ustawy parlamentarnej i jej rozszerzenia się na cały świat drogą faktów. Dziś Królestwo boskie Chrystusa jest nieznane. Pascal słusznie zauważył: najdotkliwsze prześladowanie polega na przemilczeniu. Jeżeli doprowadzi się do tego, że nikt nie mówi już o danej osobie, to pr
![By Criado por: Charles Legrand (fl. ca 1838?-1850) (Own work Detalhe por: Semmartins) [Public domain], via Wikimedia Commons](/media/image?src=%2Fuploads%2Flegacy%2Foriginals%2F4a%2F25%2F4a2534bf5c82c0eeacb3f5adc55a9e5ff72869c0cf06c5f4365f981b60003636.jpg&w=360&h=225&q=82&v=20260706-quality80)
Noniusz (właśc. Nuno) Alwarez Pereira urodził się 24 czerwca 1360 r. w Cernache do Bomjardim koło Serty (Portugalia) jako potomek znanego rodu rycerskiego. Mając 17 lat, ożenił się z Eleonorą de Alvim.
Uzależnienie od tatuażu nie jest nowym zjawiskim w historii ludzkości. Oszpecanie własnego ciała było spotykane w wielu prymitywnych społecznościach jako znak męstwa, osiągnięć, jako prawdziwy znak honoru.
