Kategoria
Sekcja: Tylko u nas
Góra Świętej Anny była miejscem bardzo ciężkich walk powstańców śląskich i niemieckiego Freikorpsu w czasie III Powstania Śląskiego. W nocy z 2 na 3 maja 1921 roku wzgórze zostało obsadzone przez wojska powstańcze, które po kilku dniach opuściło je bez walki. Powstańcy ponownie zajęli wzgórze 7 maja i bronili je przez kolejne dwa tygodnie. Dopiero 21 maja niemiecka ofensywa od strony Gogolina wyparła bojowników śląskich.
Skomentowanie polskiej nieobecności na wczorajszym spotkaniu u prezydenta Trumpa w sprawie pokoju na Ukrainie jest niemiłym zajęciem. Polska scena polityczna jest tak silnie spolaryzowana, że opinia wyważona i nie współgrająca ściśle z politycznymi interesami jednej z opcji, z góry skazana jest na wpadnięcie w głęboką rozpadlinę politycznego podziału i zamilczenie. Jednak w sytuacji, którą dziś obserwujemy, trzeba sobie powiedzieć jasno: taki a nie inny kształt tego wydarzenia wynika z zachowania, działań i zaniedbań właściwie całej naszej klasy politycznej, z nielicznymi chlubnymi, personalnymi wyjątkami.
10 listopada 2010 roku w Pałacu prezydenckim w Warszawie prezydent Bronisław Komorowski wręczył Ordery Orła Białego trójce osób. Byli to: Aleksander Hall, Adam Michnik i Jan Krzysztof Bielecki.
Dziewiątego sierpnia w Waszyngtonie premier Armenii Nikol Paszynian i prezydent Azerbejdżanu Ilham Alijew spotkali się, by ogłosić o zawarciu porozumienia pokojowego pomiędzy tymi dwoma krajami kończącego długotrwały konflikt sięgający korzeniami aż 1988 roku. Trudno przecenić wagę potencjalnego pokoju w tym regionie. Jak już pisałem w swoich tekstach na ten temat, nie jest to jedynie kwestia stabilności na południowym Kaukazie, śmierci cywili i żołnierzy, utraty infrastruktury i możliwości ekonomicznych spowodowanych zamkniętymi granicami i zablokowanym handlem w regionie. Sprawa jest o wiele głębsza ponieważ w dużym stopniu wojna ta, mimo że miała podłoże w postaci realnego sporu dwóch narodów o ten ważny dla nich region, to jednak Rosja zrobiła wszystko co było w jej mocy, by tą wojnę i niestabilnośc dalej podsycać.
„Wyobraźmy sobie, że armia czerwonych barbarzyńców zdobywa Warszawę i morduje np. 50 tys. Warszawiaków. I teraz każdego 15 sierpnia mielibyśmy paradę publicystów wyklinających Piłsudskiego, że nie skapitulował przed Sowietami i że pośrednio ma krew ofiar cywilnych mieszkańców stolicy na swych rękach.”
Parę lat temu w trakcie wakacyjnej podróży po Czechach trafiłem do osławionej atrakcji turystycznej czyli czeskiego Krumlova. Jest to przepiękna miejscowość w południowych Czechach, położona po dwóch stronach rzeki Wełtawy. Całe miasteczko powstało wokół XIII-wiecznego zamku, który we wspaniały sposób łączy elementy gotyku i baroku. W 1992 roku miasteczko wpisano jako całość na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jak głosił dokument decyzji o wpisaniu tego zespołu miejskiego na listę UNESCO: „Jest to wyjątkowy przykład małego środkowoeuropejskiego średniowiecznego miasta, którego architektoniczne dziedzictwo zachowało się w stanie nienaruszonym w wyniku pokojowej ewolucji trwającej ponad pięć stuleci”.
Wizyta została przyjęta z ogromną życzliwością przez wszystkie strony polskiej sceny politycznej. Postkomunistycznej lewicy imponowało, że gospodarzem przyjmującym królową był ich nieformalny lider Aleksander Kwaśniewski. Prawa strona z kolei była pod urokiem splendoru brytyjskiej monarchii. Być może dlatego wizyta ta przeszła w Sejmie do politycznej legendy.
Jak się okazuje jest jeden temat który potrafi połączyć zarówno prawicowych zwolenników Grzegorza Brauna jak i internautów sympatyzujących z Nową Lewicą. Obie grupy z okazji niedawnej rocznicy Powstania Warszawskiego niezwykle często reprodukowały wiersz poetki Anny Świrszczyńskiej pod nazwą „Niech liczą trupy”.
24 maja 1996 roku odbyła się premiera filmu sensacyjnego „Gry uliczne” w reżyserii Krzysztofa Krauzego. Film opowiadał o dwójce młodych dziennikarzy Janku Rosie i jego przyjacielu Witku, którzy zdobywają popularność jako dziennikarze śledczy sporządzający reportaże dla jednej z prywatnych telewizji. W pewnym momencie ich działalności śledczej w ich ręce wpada tajemnicza kaseta VHS z poruszającym nagraniem.
Od kilku lat na naszych oczach kruszy się światowy porządek. Zastanawiające, że dokładnie ten sam proces decentralizacji i wewnętrznego rozwarstwienia dotyka Kościoła katolickiego. Jak to możliwe?
Jedną z pierwszych wiadomości przekazanych opinii publicznej przez Waldemara Żurka, nowego ministra sprawiedliwości w rządzie Donalda Tuska, było, że złoży on wniosek o wycofanie z Komisji Weneckiej projektu tzw. ustawy praworządnościowej. Ten ruch, który ma – według samego Żurka – „zmienić styl pracy nad przywracaniem praworządności”, wywołał falę komentarzy nie tylko w środowisku prawniczym, ale również wśród parlamentarzystów opozycyjnych oraz komentatorów w mediach społecznościowych. Głos w sprawie zabrał też poseł Marek Jakubiak, który nie ma wątpliwości, że zamiast reformy czeka nas polityczna wojna w togach.
Komunikat Rafała Trzaskowskiego jest bardzo tajemniczy: „W tym roku z powodów dosyć oczywistych nie możemy zorganizować Campusu Polska Przyszłości w dotychczasowej formule”. Prezydent Warszawy dodał, że organizatorzy potrzebują czasu, aby „zastanowić się nad tym jak zorganizować się w zmieniającej się rzeczywistości”. Oczywiście Trzaskowski nie zostawia miłośników tej imprezy całkiem na lodzie. Ogłasza, że dla wolontariuszy zorganizowany będzie osobny program – tzw. Campus Academy, który odbędzie się w nadmorskich Międzyzdrojach w dniach 25-28 września 2025 r. To oczywiście słabe zrównoważenie braku campusu, bo ta dotychczasowa, parodniowa impreza była efektownym show z udziałem najważniejszych polityków Platformy.
Około tygodnia temu Służba Bezpieczeństwa Ukrainy przeprowadziła serię aresztowań w szeregach Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy i Wyspecjalizowanej Antykorupcyjnej Prokuratury pod zarzutem pracy na rzecz Rosji niektórych jej funkcjonariuszy. Według stanu na dziś nie wiemy, czy te osoby były prawdziwymi szpiegami czy nie, ale jasne jest, że tą sytuację władze ukraińskie postanowiły natychmiast wykorzystać jako pretekst do ograniczenia niezależności tych instytucji. Następnego dnia Rada Najwyższa Ukrainy przegłosowała w trybie przyśpieszonym głosami partii rządzącej i deputowanych byłych prorosyjskich partii ustawę, podporządkowując wyżej wspomniane struktury władzy prokuratora generalnego, mianowanego bezpośrednio przez prezydenta.
Sanija Ameti wydawała się przykładem na doskonale udaną integrację z nowym społeczeństwem. Urodziła się w 1992 w Bośni w muzułmańskiej rodzinie. Jej ojciec był wykształconym człowiekiem – profesorem biologii. W 1995 roku rodzina Ameti przyjechała do Szwajcarii, gdzie otrzymała azyl. Nowa Szwajcarka nauczyła się mówić płynnie po niemiecku z doskonałym szwajcarskim akcentem. Skończyła prawo na Uniwersytecie w Zurychu, rozpoczęła studia doktoranckie. Zaangażowała się politycznie – jak wiele osób z jej pochodzeniem, przystąpiła do partii Zielonych. Odnosiła sukcesy i zasiadła w radzie miejskiej. Potrafiła zadbać o PR. Publikowała zdjęcia w eleganckich sukienkach bez krzty islamskiej pruderii, piła wino, prezentowała się jako młoda, przebojowa Szwajcarka.
Przyczyny wyłonienia się na polskiej scenie politycznej Akcji Wyborczej Solidarność były złożone. Pierwszym czynnikiem była polityczna kompromitacja Lecha Wałęsy, który wcześniej bywał obiektem marzeń wielu małych partyjek prawicowych, które z uporem godnym lepszej sprawy wierzyły, że prezydent będzie twórcą jakiegoś dużego i trwałego obozu politycznego.
