Kategoria
Podkategoria: Wiara
Wielu ludzi modli się dzisiaj słowami Litanii Loretańskiej, jednak nie wszyscy znają jej istotę, wymagającą zrozumienia i odkrycia. Jest to warunek uczynienia ze słów litanii głębokiej modlitwy, która nie będzie mechanicznie powtarzanym pustosłowiem, a wołaniem serca.
Kult Matki Bożej Loretańskiej wywodzi się z sanktuarium domu Najświętszej Maryi Panny w Loreto. Jak podaje tradycja, jest to dom z Nazaretu, w którym Archanioł Gabriel pozdrowił przyszłą Matkę Boga i gdzie Słowo stało się Ciałem. Sanktuarium w Loreto koło Ankony (we Włoszech) jest pierwszym maryjnym sanktuarium o charakterze międzynarodowym i stało się miejscem modlitw wiernych. Wewnątrz Domku nad ołtarzem umieszczono figurę Matki Bożej Loretańskiej, przedstawiająca Maryję z Dzieciątkiem na lewej ręce. Rzeźba posiada dwie charakterystyczne cechy: jedna dalmatyka okrywa dwie postacie, a twarze Matki Bożej i Dzieciątka mają ciemne oblicza. Pośród kaplic znajdujących się w bazylice warto wspomnieć Kaplicę Polską, ozdobioną freskami w latach 1920-1946, przedstawiającymi dwa wydarzenia z historii Polski: zwycięstwo Jana III Sobieskiego pod Wiedniem oraz cud nad Wisłą.
Powiedz miastom judzkim: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata
W drugim suplemencie do katechizmu opublikowanego przez św. Piusa X w 1912 roku (Krótkie uwagi o świętach chrześcijańskich) znajdziemy taką wzmiankę: „Adwent obejmuje cztery tygodnie przed 25 grudnia” oraz jest „modlitewnym przygotowaniem” do Świąt Bożego Narodzenia. To wszystko prawda, ale podana w ogromnym skrócie! Faktem jest, że taka oszczędna definicja z katechizmu, podobnymi określa się zresztą inne ważne prawdy naszej wiary, determinuje dziś sposób celebrowania i przeżywania tego szczególnego czasu łaski.
Maryja, wzór pokornego słuchania, staje się przewodniczką w rozważaniach drugiego dnia. Wprowadza nas w swój świat - świat ciszy, rozmowy z Bogiem i kontemplacji Jego Słowa. Ks. Jerzy, nawiązując do słów ks. Piotra o Matce Bożej, przypomina, że to właśnie Maryja musiała przekazać apostołom opowieść o Zwiastowaniu, historie z dzieciństwa Jezusa. Odkryła przed apostołami swoje wnętrze, swoje cudowne człowieczeństwo. Opowiedziała o swoim rozważaniu Bożych tajemnic, o pytaniach i odpowiedziach.
Cóż jest łatwiej powiedzieć: „Odpuszczone są ci twoje grzechy”, czy powiedzieć: „Wstań i chodź”? Otóż żebyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów» – rzekł do sparaliżowanego: «Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź do domu!»
W święto Zwiastowania, 25 marca 1858 roku Bernadeta Soubirous słyszy z ust Pięknej Pani, która jej się objawiła wcześniej w grocie Masabielle piętnaście razy słowa: „Ja jest Niepokalanym Poczęciem”. Bernadetta była zaskoczona taką odpowiedzią, gdyż nie wiedziała, co znaczy to dziwne imię "Niepokalanie Poczęta". Nie zdążyła się jednak o nic więcej zapytać, ponieważ śliczna Pani zniknęła.
Wszedłszy do Niej, anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami». Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca». (Łk 1, 28-33)
Prawda o Niepokalanym Poczęciu Maryi jest dogmatem wiary. Ogłosił go uroczyście 8 grudnia 1854 r. bullą Ineffabilis Deus papież Pius IX w bazylice św. Piotra w Rzymie w obecności 54 kardynałów i 140 arcybiskupów i biskupów. Papież pisał tak: Ogłaszamy, orzekamy i określamy, że nauka, która utrzymuje, iż Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia - mocą szczególnej łaski i przywileju wszechmocnego Boga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego - została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego, jest prawdą przez Boga objawioną i dlatego wszyscy wierni powinni w nią wytrwale i bez wahania wierzyć.
Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości.
Dzisiejsza niedziela rozpoczyna w Kościele katolickim Adwent. Nazwa tego okresu pochodzi od łacińskiego słowa „adventus”, oznaczającego „przyjście”. Ten trwający cztery tygodnie okres liturgiczny jest właśnie oczekiwaniem na przyjście Chrystusa. Przygotowujemy się duchowo na przeżycie pamiątki pierwszego przyjścia Chrystusa, który przyjmując ciało człowieka, narodził się w Betlejem. Z drugiej jednak strony, zwłaszcza do 16 grudnia, liturgia zaprasza nas, abyśmy poświęcili więcej uwagi obietnicy powtórnego przyjścia Chrystusa na końcu czasów. Chrześcijanie przez wieki wypracowali piękne tradycje, które pozwalają nam głębiej wejść w prawdy dot. tych dwóch wydarzeń. Warto z nich korzystać, aby móc przeżyć ten okres jeszcze owocniej.
Rodząca się w ramach niemieckiej Drogi Synodalnej schizma i zamieszanie doktrynalne związane z trwającym w Kościele powszechnym procesem synodalnym dowodzą, jak bardzo potrzeba dziś odważnych biskupów, którzy nie godzą się na kompromisy w kwestiach dotyczących katolickich dogmatów. O taką odwagę warto modlić się dziś za wstawiennictwem św. Mikołaja, biskupa Myry, który w walce z herezjami był wyjątkowo bezkompromisowy.
Gdy Jezus przechodził, ruszyli za Nim dwaj niewidomi, którzy wołali głośno: «Ulituj się nad nami, Synu Dawida!»
Nie każdy, kto mówi Mi: „Panie, Panie!”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.
