Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
" I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci, siostry, ojca, matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne posiądzie na własność"
Dziś obchodzimy w Kościele święto św. Benedykta, patrona Europy. Reguła, którą ten święty mnich napisał dla swoich uczniów, gromadzących się przy nim na Monte Cassino, stała się mapą w duchowej wędrówce dla pokoleń Europejczyków. Niech i dziś, przykład i nauka jego życia, będą dla nas wskazówkami w drodze do zbawienia, a za jego wstawiennictwem prośmy Boga o zachowanie przez Europę i Polskę chrześcijańskiego dziedzictwa europejskiej kultury.
W rozmowie z włoskim dziennikiem „La Repubblica” przyszły prefekt Dykasterii Nauki Wiary i kardynał nominat, abp Victor Manuel Fernández potwierdził, że chce zmienić podejście Kościoła do błogosławienia związków homoseksualnych.
Wrócili więc strażnicy do arcykapłanów i faryzeuszów, a ci rzekli do nich: «Czemuście Go nie pojmali?» Strażnicy odpowiedzieli: «Nigdy jeszcze nikt nie przemawiał tak, jak ten człowiek przemawia». Odpowiedzieli im faryzeusze: «Czyż i wy daliście się zwieść? Czy ktoś ze zwierzchników lub faryzeuszów uwierzył w Niego? A ten tłum, który nie zna Prawa, jest przeklęty». Odezwał się do nich jeden spośród nich, Nikodem, ten, który przedtem przyszedł do Niego: «Czy Prawo nasze potępia człowieka, zanim go wpierw przesłucha, i zbada, co czyni?» Odpowiedzieli mu: «Czy i ty jesteś z Galilei? Zbadaj, zobacz, że żaden prorok nie powstaje z Galilei». I rozeszli się – każdy do swego domu (J 7,45–53).
Papież Franciszek ogłosił wczoraj nazwiska nowych kardynałów. W ten sposób przygotowuje przyszłe konklawe, na którym większość stanowić będą elektorzy popierający jego wizję reformy Kościoła.
Wyrażając radość z decyzji papieża Franciszka, który postanowił wynieść do godności kardynalskiej metropolitę łódzkiego abp. Grzegorza Rysia, metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz przyznał, że spodziewał się takiego kroku Ojca Świętego.
Według informacji przekazanych przez kardynała Gerharda Müllera, Kongregacja Nauki Wiary (KNW), której był prefektem w latach 2012-2017, miała teczkę zawierającą wątpliwości co do ortodoksyjności poglądów argentyńskiego arcybiskupa Victora Manuela Fernándeza. Jak pisze Edward Pentin z „National Catholic Register”: Abp Fernández, który został niedawno mianowany przez papieża Franciszka prefektem Dykasterii Nauki Wiary, „zbagatelizował zawartość teczki, mówiąc, że zaniepokojenie Watykanu związane z oskarżeniami opartymi na jego pismach nie miało wielkiej wagi i że po wymianie listów z watykańskimi urzędnikami, w których wyjaśnił swoje prawdziwe myślenie, wszystko zostało rozwiązane łagodnie”.
Nazywam się Weronika. Jestem katoliczką. Oto moje świadectwo.
Gdybyśmy spróbowali sporządzić listę najpopularniejszych przypowieści Jezusa w „TOP 10” znalazłaby się na pewno przypowieść o synu marnotrawnym.
Tytułowe pytanie jest głęboko ukryte w sercu każdego człowieka i dlatego szukamy na nie odpowiedzi. Życie bez Ducha Świętego jest śmiercią. Jeśli popatrzymy na ludzi wierzących, często możemy przywołać obraz doliny pełnej kości z księgi Ezechiela (por. Ez 37, 1-14). To widzenie wskazuje na ludzi, którzy nie mają Ducha, są martwi. Często nasze chrześcijaństwo jest martwe, ograniczone do tradycji. Dlatego Ci, którzy pragną lepszego życia, szukają Ducha Świętego i podejmują trud, by Jego doświadczać każdego dnia.
Nadprzyrodzone doznania zwykle nie stanowiły dla Kościoła problemu, jeżeli dotyczyły – jako szczególna łaska życia kontemplacyjnego – indywidualnego rozwoju duchowego. Liczyły się wtedy kryteria subiektywne. Zarówno św. Teresa, jak i św. Katarzyna wskazują na owoce objawienia. Jeśli wizja ostatecznie przynosi pokój i „głód cnoty” – pochodzi od Boga. Jeśli wizjonera z początku opanowuje radość, „która przechodzi w zamęt i ciemność duchową” – to znak, że Bóg nie jest źródłem wizji. Duch Święty jest często „imitowany” przez złego ducha, co dotyczy najczęściej osób pobożnych, ale nie zawsze pokornych. Problem leży więc w pokorze.
Jan Gwalbert urodził się około roku 1000 pod Florencją. Jako młodzieniec wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru San Miniato, ale niebawem opuścił go na znak protestu przeciw symoniackiemu wyborowi opata.
Jezus obrócił się i widząc ją, rzekł: «Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła». I od tej chwili kobieta była zdrowa.
Za rzekome bluźnierstwo przeciwko Mahometowi w nigeryjskim mieście Sokoto grupa studentów ukamienowała, a następnie spaliła chrześcijankę. Sąd uniewinnił sprawców tego mordu z powodu "braku dowodów". "Moja Debora nie zrobiła nic złego, ale oni ją zabili. Zostawiam wszystko w rękach Boga" – powiedział ojciec ofiary redakcji miesięcznika Tempi.
„Miej zawsze w pamięci, że niedziela to bardzo dobry wynalazek, że nie jesteś zwierzęciem jucznym, aby pracować w pocie czoła i szybko umrzeć. Narzuć przeklętemu nawałowi pracy, który cię osacza i prześladuje, chwilę odpoczynku i ciszy, na spotkanie z samotnością, z muzyką, z przyrodą, z twoją własną duszą, wreszcie z Bogiem. Wiesz już, że twoja dusza zawiera kwiaty, które rosną tylko dzięki pracy. Ale wiesz także, że obok nich rosną inne, rozwijające się tylko w płodnym próżniactwie”. Takie słowa komentarza do wytłumaczenia roli niedzieli w życiu chrześcijańskim podał jeden ze współczesnych pisarzy hiszpańskich, Jose Luis Martin Descalzo, w swojej książce, Dlaczego warto mieć nadzieję? (Kraków 2004). Słowami tymi wyraził krótko i dosadnie, że „nie samym chlebem żyje człowiek”, i że niedziela jest dla świętowania i radowania się Bożym darem odpoczynku na tle dzieła stworzenia. Przyjrzyjmy się roli tego świątecznego dnia w naszym codziennym życiu, by zobaczyć jak my go świętujemy i ile
