Święty trup
Trup zaczyna gnić od prawego podżebrza. Pojawia się tam na początku mała zielona plama. Dzieje się to: latem - 24 godziny po śmierci, zimą - około tygodnia później. Plama powoli ciemnieje i rośnie, obejmuje brzuch, a potem całego trupa. Dochodzi do wewnętrznego kąta spojówki, gdzie przygotowuje rozkład oka. Pęcherzyki (podniesienia epiderny nabrzmiałe widocznym wysiękiem) pękają i obnażają skórę właściwą. Brzuch zaczyna rozdzierać się, chrząstki kostne łamać, a oddzielone mięso ukazuje kostną podporę. Mózg przekształca się w galaretowatą, szarawą masę, płuca pękają w bruzdach kręgowych i zamieniają się w miękką brązowawą papkę zanurzoną w czerwonawej cieczy przesączy nowej. Gąbczasta i sczerniała wątroba roi się od gnilnych pęcherzy. Wydrążone trzewia mają ścianki czerwowawe, a wokół okrężnicy wstępującej i kątownicy - zgniłozielone. Serce wygląda jak sflaczały, uschnięty balon. Podczas gnicia, z trupa dobywa się przyprawiający o mdłości smród.