Odszedł mistrz sceny i ekranu - Edward Linde-Lubaszenko

W wieku 86 lat zmarł Edward Linde-Lubaszenko – wybitny aktor teatralny i filmowy oraz ceniony pedagog. Informację o jego śmierci przekazała rodzina za pośrednictwem PAP. Artysta przez ponad pół wieku współtworzył historię polskiej sceny, pozostawiając po sobie imponujący dorobek: ponad 70 ról filmowych, przeszło 110 kreacji teatralnych oraz ponad 80 spektakli Teatru Telewizji.

Od 1973 roku był związany z Narodowy Stary Teatr w Krakowie, jedną z najważniejszych instytucji artystycznych w kraju. Na tej scenie budował legendę aktora wszechstronnego – znakomicie odnajdującego się zarówno w repertuarze klasycznym, jak i w nowoczesnych interpretacjach dramatów.

Równie istotnym rozdziałem jego biografii była działalność dydaktyczna. Przez lata wykładał w Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie, gdzie pełnił m.in. funkcję dziekana Wydziału Aktorskiego i kształcił kolejne pokolenia aktorów. W 1991 roku odebrał nominację profesorską z rąk Lecha Wałęsy, a w 2024 został uhonorowany Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Artysta urodził się 23 sierpnia 1939 roku w Białystoku. Wczesne dzieciństwo spędził w dramatycznych realiach II wojny światowej – w 1941 roku wraz z matką trafił do Archangielska, a później znalazł się w kręgu formującej się 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Po wojnie zamieszkał we Wrocławiu, gdzie ukończył liceum i początkowo podjął studia medyczne.

Ostatecznie jednak zwyciężyła pasja do teatru. W 1963 roku zdał egzamin eksternistyczny z aktorstwa, a w 1977 ukończył Wydział Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. W 1991 roku zdecydował się połączyć nazwiska ojca i przybranego opiekuna, przyjmując formę Linde-Lubaszenko.

Publiczność zapamięta go jako aktora o niezwykłej skali możliwości – potrafił być zarówno surowy i monumentalny w rolach dramatycznych, jak i subtelny w kreacjach psychologicznych. Jego dorobek filmowy i telewizyjny współtworzył kanon polskiego aktorstwa drugiej połowy XX wieku i początku XXI stulecia, a sceniczne interpretacje klasyków do dziś wspominane są przez krytyków i widzów.