Sylwetki

Vaclav Klaus: Czeski polityk, prezydent Czech, były premier Czechosłowacji i Czech, były minister finansów Czechosłowacji. Po studiach pracował w Instytucie Ekonomicznym Czeskiej Akademii Nauk, a później w Czechosłowackim Banku Państwowym i w Instytucie Prognoz Czeskiej Akademii Nauk.

Nie był członkiem Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Karierę polityczną zaczął jesienią 1989 roku, kiedy wstąpił do Forum Obywatelskiego, by zostać w roku 1990 jego przewodniczącym. W międzyczasie został pierwszym ministrem finansów niekomunistycznej Czechosłowacji (był jednym z twórców prywatyzacji metodą kuponową).

Kiedy zorientował się, że Forum Obywatelskie stanowi hamulec dla jego kariery politycznej, wraz z grupą zwolenników założył Obywatelską Partię Demokratyczną, z którą w roku 1992 wygrał wybory parlamentarne. Sam został premierem. Obok Vladimira Mecziara był tym politykiem, który faktycznie dokonał podziału Czechosłowacji. Funkcję premiera - już Czech - pełnił do 1997 roku, kiedy po aferze korupcyjnej upadł jego drugi gabinet.

Udało mu się jednak ocalić osłabioną partię i po wyborach w 1998 roku podpisać tzw. umowę opozycyjną z kierowaną wówczas przez Milosza Zemana Czeską Partią Socjaldemokratyczną, która wygrała wybory. Umowę tę nazywano umową o podziale władzy. Na jej podstawie Klaus został na cztery lata przewodniczącym Izby Poselskiej, a jego ODS tolerowała mniejszościowy rząd socjaldemokratów. Po rezygnacji ze stanowiska szefa OSD Klaus stracił szansę na ponowne ubieganie o fotel premiera.

W lutym 2003 roku został prezydentem Czech po zwycięstwie w trzeciej turze wyborów. Najpierw pokonał senator Jaroslavę Moserovą, zgłoszoną przez grupę niezależnych senatorów oraz premiera Milosza Zemana, byłego przywódcę socjaldemokratów, a później profesora praskiego Uniwersytetu Karola Jana Sokola. W lutym 2008 r. został ponownie wybrany na kolejną 5-letnia kadencję w czwartej turze głosowania, wyprzedzając swojego rywala, mieszkającego przez wiele lat w USA profesora ekonomii Jana Szvejnara. Kandydująca w wyborach Jana Boboszikova wycofała się w piątek z rywalizacji.

Klaus znany jest ze sportowego trybu życia, nienagannej elegancji, podziwu dla Margaret Thatcher, forsowania podatku liniowego i eurosceptycyzmu. W Czechach ma zarówno zdeklarowanych zwolenników, jak i zdecydowanych przeciwników, a jego osoba - zdaniem politologów - bardzo silnie polaryzuje czeskie społeczeństwo. Klaus jest żonaty i ma dwóch synów. Małżonka Livia wspierała aktywnie jego karierę polityczną. Wybaczyła mu nawet romans ze studentką, ujawniony przez jeden z czeskich dzienników.

10 lipca 2007 odebrał z rąk prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Order Orła Białego.

Hans-Gert Pöttering: Hans-Gert Pöttering (ur. 15 września 1945 w Bersenbrücku w Dolnej Saksonii) - niemiecki polityk chadecki (CDU), od 1979 europarlamentarzysta, członek frakcji Europejska Partia Ludowa - Europejscy Demokraci, której od 1999 jest przewodniczącym. Jest jednym z wąskiej grupy 14 europosłów, którzy sprawują swą funkcję od pierwszych bezpośrednich wyborów do Parlamentu Europejskiego (1979). Był jednym z inicjatorów (obok Martina Schulza) usunięcia słowa niemiecki z rezolucji Parlamentu Europejskiego wydanej w 60. rocznicę wyzwolenia niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. W rezolucji pozostało jedynie: "hitlerowski nazistowski obóz zagłady"[2].18 sierpnia 2007 r. przemawiając podczas Dnia stron ojczystych odciął się od roszczeń materialny Powiernictwa Pruskiego równocześnie broniąc Erikę Steinbach przed atakami ze strony Powiernictwa Polskiego (rozpowszechniało ono plakaty z wizerunkiem Eriki Steinbach umieszczonym żołnierza SS i średniowiecznego rycerza)[3][4].

Martin Schulz: niemiecki polityk, eurodeputowany z ramienia SPD, przewodniczący Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim. Syn więźnia nazistowskiego niemieckiego obozu koncentracyjnego. Jego dziadek był górnikiem. Matka, katoliczka, była jedną z założycielek CDU.

Uczęszczał do prowadzonego przez dominikanów Gimnazjum Ducha Świętego w Würselen jednak został wyrzucony ze szkoły jeszcze przed maturą. Grał w piłkę nożną w drugoligowej drużynie jednak karierę piłkarską przerwała kontuzja w czasie jednego z meczów.

Jest żonaty, ma dwóch synów. W latach 1977-1982 współpracował z różnymi księgarniami i domami wydawniczymi. Po 1982 aż do 1994 był właścicielem księgarni. Jest zapalonym kibicem piłkarskim, dużo czyta.

Kariera polityczna Schulza dotyczy kolejnych szczebli w drabinie władz Socjaldemokratycznej Partii Niemiec, najpierw na poziomie lokalnym, by następnie dostać się w drugiej połowie lat 90. XX wieku do jej władz narodowych. W 1974, mając lat 19, przyszły polityk zapisał się młodzieżowej organizacji socjaldemokratycznej o nazwie Jusos. W 1991 został nominowany członkiem zebrania narodowego partii, którego był nieprzerwanie członkiem aż do roku 1999. W roku 1995 został członkiem władz terenowych partii w regionie Mittelrhein. W następnym roku wybrano go przewodniczącym władz partii w Akwizgranie. W 1999 został członkiem zarządu narodowego partii.

W roku 1984 Martin Schulz był wybrany radnym prawie czterdziestotysięcznego miasteczka Würselen w Nadrenii Północnej-Westfalii. W latach 1987-1998 w tym samym mieście pełnił urząd burmistrza. W roku wyboru był najmłodszym burmistrzem w landzie.

Najważniejszym momentem w karierze młodego burmistrza był wybór do parlamentu europejskiego w 1994. Był koordynatorem podkomisji do spraw obrony praw człowieka (DROI) w grupie PES w latach 1994-1996. Następnie pełnił podobny urząd w komisji ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (LIBE) w latach 1996-2000. W latach 2000-2004 był przewodniczącym grupy parlamentarnej socjaldemokratów niemieckich. Od roku 2002 był pierwszym wiceprzewodniczącym parlamentarnej grupy socjalistów, by w maju 2004 zostać wybranym jej przewodniczącym.

Był jednym z inicjatorów (obok Hansa-Gerta Pötteringa) usunięcia słowa niemiecki z rezolucji Parlamentu Europejskiego wydanej w 60. rocznicę wyzwolenia niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. W rezolucji pozostało jedynie: "hitlerowski nazistowski obóz zagłady"[1].

Graham Watson: przewodniczący Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Członek brytyjskiej partii liberalno-demokratycznej. Dyplom licencjata (z wyróżnieniem) w dziedzinie języków nowożytnych (1979). Tłumacz ustny (1979-1980). Administrator, Paisley College (1980-1983). Kierownik prywatnego biura posła Davida Steela, przewodniczącego Partii Liberalnej (1983-1987). Urzędnik bankowy w HSBC Holdings PLC (1988-1994). Wiceprzewodniczący (1977-1979) i sekretarz generalny (1979-1981) International Federation of Liberal and Radical Youth (IFLRY). Członek rady Europejskiej Liberalno-Demokratycznej Partii Reform (ELDR) (1983-1993). Poseł do Parlamentu Europejskiego (od 1994). Odpowiedzialny za dyscyplinę partyjną w Grupie ELDR (1994-1996). Przewodniczący brytyjskiej Partii Liberalnych Demokratów (1999-2002). Przewodniczący Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (1999-2002). Przewodniczący Grupy Europejskiej Liberalno-Demokratycznej Partii Reform (2002-2004). Redaktor naczelny dwutygodnika "Parlament" (od 1999).

Daniel Cohn-Bendit: niemiecki europoseł, współprzewodniczący Grupy Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie. Matura w 1966 r. (Odenwaldschule). Studia socjologiczne na Uniwersytecie w Nanterre. Rzecznik i przywódca paryskiej rewolucji majowej (1968). Wydalenie z Francji (1968). Wychowawca we frankfurckim ruchu Kinderladen, sprzedawca książek w księgarni im. Karola Marksa (1968-1973). Redaktor odpowiedzialny i wydawca magazynu "Pflasterstrand" (1976). Honorowy decernent w "Urzędzie ds. wielokulturowych" (Frankfurt nad Menem) (1989). Moderator szwajcarskiego programu telewizyjnego "Klub Literacki" (od 1995). Rozmaite publikacje i filmy. Poseł do Parlamentu Europejskiego (od 1994). Przewodniczący delegacji w Mieszanej Komisji Parlamentarnej UE-Turcja (1999-2002). Współprzewodniczący grupy parlamentarnej Grupa Zielonych / Wolne Przymierze Europejskie (od 2002). Doktorat honoris causa holenderskiego Uniwersytetu Katolickiego w Tilburgu (1997), "Révélation politique" (Wyróżnienie za szczególne zasługi w dziedzinie polityki przyznawane przez Trombinoscope) (1998). Był jednym z przywódców ogólnie określonego ruchu 68 i z tego powodu był wydalony na kilka lat z Francji. Przebywał wówczas we Frankfurcie Nad Menem, gdzie przyjaźnił się z Joschką Fischerem. Znany z wypowiedzi: Rozwiedziona, bezdzietna Niemka Wschodnia i homoseksualny liberał na czele Unii i FDP - to nie byłoby możliwe, gdyby nie czerwono - zielona koalicja. Źródło: Der Spiegel, 19 sierpnia 2005

Brian Crowley: prawicowy europoseł z Irlandii, współprzewodniczący Grupy Unii na rzecz Europy Narodów. Członek partii Fianna Fáil. Senator (1993-1994); rzecznik rządu ds. sprawiedliwości, równości i reformy prawa (1993-1994). Członek Rady Państwa (organ doradczy przy Prezydencie Irlandii) (od 1997). Poseł do Parlamentu Europejskiego (od 1994). Członek Komisji Spraw Konstytucyjnych PE.

Francis Wurtz: członek komunistycznej partii Francji, przewodniczący Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej / Nordycka Zielona Lewica. Dyplom uniwersytecki z literatury (1968). Praca w sektorze oświaty (1969-1973). Pracownik Francuskiej Partii Komunistycznej (FCF) (od 1973). Sekretariat federacji PCF departamentu Bas-Rhin (1973). Współpracownik sekretarza generalnego PCF (1976). Członek krajowego kierownictwa PCF (od 1979). Sekretariat komitetu obrony praw człowieka (1980). Dyrektor departamentu PCF ds. międzynarodowych (1992-1999). Poseł do Parlamentu Europejskiego (od 1979). Przewodniczący Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy PE (od 1999). Wiceprzewodniczący Komisji Rozwoju PE (1989-1999).

Hanne Dahl: współprzewodniczący grupy Niepodległość/Demokracja, europoseł z Danii. Członek komisji do spraw konstytucyjnych.

Irena Belohorská: członek europejskiej partii niezrzeszonych. Dyplom pierwszego stopnia ukończenia studium podyplomowych w zakresie ginekologii i położnictwa (1976). Dyplom studiów podyplomowych kliniki onkologii (1982). Europejska Szkoła Onkologii (1992). Lekarz-asystent (1973-1976). Narodowy Instytut Onkologii (1977-1983). Lekarz specjalista, Tunis (1983-1986). Ordynator Centrum Zapobiegania przy Krajowym Instytucie Onkologii (1986-2002). Dyrektor Szpitala Akademickiego (1992-1993). Szefowa gabinetu w Ministerstwie Obrony (1993). Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1993). Minister Zdrowia (1993-1994). Członkini HZDS (Ruch na rzecz Demokratycznej Słowacji) (1993). Przewodnicząca sekcji miejskiej HZDS (1996). Członkini Europejskiej demokratycznej Grupy przy Radzie Europy (1999). Deputowana do Zgromadzenia Federalnego Republiki Federalnej Czechosłowacji (1992). Deputowana Rady Krajowej Republiki Słowacji (1994-2002). Wiceprzewodnicząca Komisji Spraw Zagranicznych (1994-1998). Wiceprzewodnicząca Komisji Integracji Europejskiej (1994-1998). Wiceprzewodnicząca Komisji Praw Człowieka (2002-2004). Członek stałej delegacji Rady Narodowej Republiki Słowacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1994-2004). Członek delegacji do Rady Zachodnioeuropejskiej (1994-2002). Członek delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO (1994-2002). Przewodnicząca Podkomisji Zdrowia do Rady Europy (1997-1999). Przewodnicząca Komisji Społecznej, Zdrowia i Spraw Rodziny do Rady Europy (2003). Odznaczona w 1994 r. orderem państwowym 'A. Hlinka' I stopnia.