Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Metropolita częstochowki abp Wacław Depo skomentował słowa Sławomira Nitrasa o "opiłowaniu katolików z pewnych przywilejów". - (...) nie pozwolimy, aby światopogląd neutralny powodował ateizację na ziemi polskiej - mówił hierarcha.
Zdaniem ks. prof. Andrzeja Kobylińskiego ostatni rok w dobie pandemii koronawirusa to "czas długich rekolekcji, w których uczestniczy cały świat", sama zaś pandemia to "wielka lekcja pokory, którą warto wykorzystać".
Ks. Sławomir Kostrzewa: Maryja - najwspanialszy dar Boga dla Polski
Dzisiejszy świat wyśmiał cnotę czystości. Również wśród młodych katolików zachowanie przedmałżeńskiej wstrzemięźliwości coraz częściej staje się wyzwaniem niemożliwym do zrealizowania. Dlatego tak aktualne są dziś słowa kard. Stefana Wyszyńskiego, które skierował do młodych Polek. Prymas Tysiąclecia przypominał, że naprawdę kochać może tylko czyste serce.
Ks. Piotr Pawlukiewicz: Chrześcijanin może żyć jak lord
Święta Teresa od Jezusa, odnowicielka Karmelu, w Księdze Życia wspomina wydarzenie, które miało miejsce w klasztorze w Avili w 1560 r. Na prośbę jej duchowych synów i córek papież Benedykt XIII w 1726 roku zgodził się na ustanowienie specjalnego święta przebicia serca świętej Matki Teresy, które zakony karmelitańskie obchodzą 30 sierpnia.
PIERWSZE CZYTANIE Zmartwychwstanie umarłych
Pod koniec XIX wieku Jezus wypowiedział do służebnicy Bożej Wandy Malczewskiej szereg proroctw dotyczących wychowywania dzieci i młodzieży, które spełniają się na naszych oczach. W jednym z nich Bóg ostrzega Polaków:
Wśród apostołów było dwóch Jakubów. Dla odróżnienia nazywani są Większym i Mniejszym albo też Starszym i Młodszym. Prawdopodobnie nie chodziło w tym wypadku o ich wiek, ale o kolejność przystępowania do grona Apostołów. Rozróżnienie to wprowadził już św. Marek (Mk 15, 40). Imię Jakub pochodzi z hebrajskiego "aqeb", oznaczającego "chronić" - a zatem znaczy "niech Jahwe chroni". Etymologia ludowa tłumaczy to imię jako "pięta". Według Księgi Rodzaju, kiedy Jakub, wnuk Abrahama, rodził się jako bliźniak Ezawa, miał go trzymać za piętę (Rdz 25, 26).
W mroźny zimowy wieczór 1300 r., w małej wiosce w hiszpańskiej Galicji położonej na wysokości 1293 m n.p.m miał się do konać prawdziwy cud eucharystyczny. Na jednej ze znanych dróg pielgrzymkowych do sanktuarium św. Jakuba w Santiago de Compostella, kapłan celebrował mszę św. w kaplicy kościoła Santa Maria la Real. Nie przypuszczał, by ktoś oprócz niego zjawił się mszy świętej, gdyż śnieg i wiatr sprawiły, że dotarcie na nią stało się trudno dostępne.
Święty mistyk i stygmatyk, o. Pio z Pietrelciny, wielokrotnie w swoim ziemskim życiu doświadczał nadprzyrodzonych wizji. W jednym z objawień Chrystus przekazał mu obraz czasów swojej paruzji. Włoski zakonnik tak oddaje to doświadczenie:
W ostatnim czasie włoskie media obiegły spekulacje na temat planów papieża Franciszka dot. abdykacji. Powodem takiej decyzji miałyby być jego coraz poważniejszego kłopoty ze zdrowiem. Jeśli nawet plotki o planowanej abdykacji nie mają w sobie za wiele prawdy, to w Watykanie już rozpoczęło się „prekonklawe”.
Św. Jan Paweł II nazwał św. o. Maksymiliana Kolbego „patronem naszych trudnych czasów”. Za papieżem określenie to powtarza kard. Kazimierz Nycz w odniesiony do Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. W rozmowie z ks. Henrykiem Zielińskim dla „Idziemy” hierarcha wyraził pragnienie, aby Prymasa Tysiąclecia czcić również jako „patrona na trudne czasy” właśnie.
Wydaje się, że absolutnie podstawową sprawą jest samo uświadomienie sobie istnienia tej wewnętrznej walki. Mnisi rozpoznali, że toczy się ona zasadniczo w naszym wnętrzu, a wyraża się pojawiającymi się w nas logismoi. Brak świadomości istnienia złych dynamizmów w naszym sercu powoduje, że żyjemy w złudzeniu, mając pozorne poczucie wolności. Ponadto beztrosko mniemamy, iż jesteśmy dostatecznie mądrzy sami dla siebie i najlepiej wiemy, co nam naprawdę potrzeba. Taką fałszywą świadomość można stosunkowo łatwo zweryfikować, podejmując jakiś rodzaj zobowiązania, poddając się pod rygor prawa lub ascezy. Omówione w poprzednim rozdziale namiętne myśli naprawdę ujawniają się dopiero w obliczu doświadczanego braku lub zagrożenia.
