Kategoria
Sekcja: Lifestyle i obyczaje
- Nie rozumiem ludzi, którzy z jednej strony zachwycają się działalnością Anny Dymnej i ośrodkami, które tworzy dla dzieci z zespołem Downa, a jednocześnie nie widzą problemu w tym, że tylko z powodu wykrycia tego zespołu można to dziecko zabić – mówił Jarosław Sellin w rozmowie z Radiem Zet.
To już zaczyna być problem społeczny. Przemocy w sieci doświadcza nawet połowa dzieci w Polsce. Z badań przeprowadzonych przez Fundację Dzieci Niczyje wynika, że 40 proc. młodych ludzi w wieku 14–17 lat spotkało się w internecie z przejawami mowy nienawiści w formie obraźliwych komentarzy czy dyskusji na forach. W grupie wiekowej 16–17 lat odsetek ten wynosił 45 proc. Badanie pokazuje też, że osoby, które miały kontakt z przekazami pełnymi nienawiści w sieci, wykazywały większą skłonność do depresji lub zachowań lękowych. Dziś konflikty ze szkoły czy podwórka przenoszą się do rzeczywistości wirtualnej. Pod przykrywką anonimowości internetowa krytyka przybiera coraz drastyczniejsze formy. Nie tylko wśród dorosłych, ale też nastolatków.
O co chodzi? Otóż 20 października 2014 burmistrz Rzymu zarejestrował w stołecznym urzędzie stanu cywilnego dokumenty poświadczające zawarcie poza granicami Włoch związku małżeńskiego przez dziewiętnaście par tej samej płci. Krótko później jednak rozsądny prefekt stolicy przypomniał, że to sprzeczne z prawem i wycofał owe dokumenty. I właśnie jego decyzję (a także decyzje innych merów i prefektów miast) zaskarżyły organizacje homo-lobby. Kolejne sądy odrzucały ową skargę, aż wreszcie trafiła ona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. I on także uznał, że we Włoszech obowiązuje normalność, a nie homoseksualne wymysły.
Gehenna tej rodziny zaczęła się w kwietniu, kiedy to dzieci zostały odebrane rodzicom. Mama trafiła do szpitala, tata nie radził sobie z gromadką dzieci. Zamiast rodzinie pomóc, urzędnicy zdecydowali o brutalnym jej rozdzieleniu. Dzieci umieszczono w dwóch domach dziecka, a najmłodszą dziewczynkę w rodzinie zastępczej. Powód? Bieda i złe warunki mieszkaniowe.
Zgoda, matki małych dzieci łatwo nie mają. Szczególnie przy pierwszym dziecku, kiedy wszystko jest jedną wielką niewiadomą. Potrzeba czasu, żeby móc na nowo się zorganizować i wejść w nową rolę. Do tego często kłopoty z karmieniem, kolki, szalejące hormony. Chwilami to człowiek chciałby wszystko rzucić i uciec na koniec świata. Tylko jak tu uciekać, skoro sił totalnie brak. Dojście pod prysznic to jak niemalże wejście na Mount Everest.
To, jak urzędnicy postąpili z dziećmi państwa Olejarzy z podkarpackiego Pruchnika, woła o pomstę do nieba. Część dzieci w jednym domu dziecka, część w drugim, najmłodsze w rodzinie zastępczej, bez żadnego kontaktu ze starszym rodzeństwem. Wszyscy oddaleni od siebie o kilkadziesiąt kilometrów. Powód? Bieda. Nie przemoc, nie alkohol, tylko bieda, której przy odrobinie dobrej woli można przecież zaradzić. Są asystenci rodzinni, rodziny wspierające, inne formy pomocy. Czy trzeba od razu działać z grubej rury? Przecież zabranie dzieci problemu nie rozwiązuje, a generuje wiele kolejnych.
W związku z obowiązywaniem ciszy wyborczej, zakazane jest publikowanie wyników sondaży. Internauci mają na to prosty sposób.
Wydawałoby się, że karmienie piersią to rzecz najnaturalniejsza pod słońcem. Zdarza się (i to dość często), że początki mlecznej drogi bywają trudne, okupione stresem i łzami, ale przy odrobinie samozaparcia i fachowego wsparcia zazwyczaj się udaje. Bo mleko mamy jest dla dziecka najlepsze, najlepiej zbilansowane, zawsze gotowe do spożycia. Pierś to zresztą nie tylko jedzenie, ale także poczucie bezpieczeństwa, spokój, bliskość. Zdecydowanej większości kobiet nie trzeba zresztą do tego przekonywać, bo instynktownie czują, co dla ich dzieci jest najlepsze. Wystarczy więc wsłuchać się w potrzeby dziecka i karmić, karmić, karmić.
Aborcja nie powinna kojarzyć się negatywnie, a już na pewno nie powinna być postrzegana jako zabijanie dzieci. Cóż, chyba tylko feministki nie potrafią powiązać przyczyny ze skutkiem. Jeśli ktoś był żywy, a przez działanie kogoś innego życie stracił, to… został zabity. Nie rozpłynął się w niebycie, a jego szczątki są wystarczającym dowodem w sprawie. Można oczywiście rzeczywistość zaklinać, racjonalizować, ale faktom biologicznym zaprzeczyć się nie da. W wyniku aborcji dziecko traci życie, bez względu na to, co uważają i do czego przekonują feministki. Żeby jednak zagłuszyć prawdę, na portalach społecznościowych rozpoczęły akcję ShoutYourAbortion („wykrzycz swoją aborcję”). W sumie nic tak nie zagłuszy prawdy jak przeraźliwy krzyk, wręcz jazgot.
Słoweński Sąd Konstytucyjny zgodził się na zorganizowanie referendum ws. legalności ślubów jednopłciowych. Parlament uchwalił takie prawo, ale na razie nie weszło ono w życie.
Kolejna popularna sieć hoteli zdecydowała się usunąć kanały pornograficzne, które były dotąd dostępne w pokojach za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych.
W sieci można przejść quiz wiedzy o 8 latach rządów Platformy. Rzecz składa się z 21 krótkich pytań na najróżniejsze głośne i mniej znane tematy. Obraz rządów, jaki wyłania się z tych prostych kilkudziesięciu faktów, jest... zatrważający.
Katarzyna Wiśniewska z „Gazety Wyborczej” pogroziła palcem polskim biskupom obecnym na synodzie. Jej zdaniem, broniąc nauki Kościoła dotyczącej małżeństwa i rodziny, budują tylko mur między Kościołem, a tymi, którzy wymagań moralnych stawianych przez Kościół respektować nie chcą. A gdyby tak Kościół złagodził stanowisko, to wówczas stałby się bardziej ludzki, a przez to bardziej działający na rzecz rodziny. Żeby więc Kościół mógł iść z duchem czasu i nie zrażać do siebie wiernych, powinien zezwolić na komunię św. osób rozwiedzionych oraz powinien pozwolić na jakąś formę antykoncepcji w małżeństwie chrześcijańskim.
Komitet obywatelski Mama, Tata i Dzieci składa się z dziewięciu członków, pochodzących z różnych krajów UE. Polskę reprezentuje Aleksander Stępkowski z Instytutu Kultury Prawnej Ordo Iuris. Zwraca on uwagę na to, że coraz częściej w UE pojawiają się inicjatywy, które podważają naturalną strukturę małżeństwa i rodziny, dlatego potrzebny jest sprzeciw.
Trzeba walczyć z tym paskudnym stereotypem – wołają postępowe feministki. Czas, by kobiety robiły kariery, a mężczyźni w tym czasie przejęli te wszystkie obowiązki, którymi przez szereg lat obarczone były kobiety. Dość już niańczenia dzieci i gotowania obiadów. Teraz czas na panów. W końcu jak równouprawnienie, to w obie strony. A że teoria do praktyki ma się tak samo jak pewna grzeszna czynność do miłości, to i zamiana ról, szczególnie jeśli została zaplanowana tylko przez kobietę, z pominięciem mężczyzny, może okazać się katastrofalna w skutkach. „Zrobiłam karierę, a mąż został w domu z dzieckiem. Przestał być dla mnie atrakcyjny, brakuje mi faceta...” – pisze czytelniczka popularnego portalu paretnigowego.
