Kategoria
Podkategoria: Rodzina
Dwujęzyczna tabliczka umieszczona w pobliżu przejścia dla pieszych potwierdza, że kolory „zebry” są elementem kampanii na rzecz przywilejów homoseksualistów i transseksualistów. Autorzy prowadzonej przez ONZ inicjatywy „Free and equal” podziękowali Maltańczykom w portalu twitter. Ze słów członków „Free and equal” wynika, że podobnych przejść dla pieszych ma być na Malcie więcej.
Włoskie prawo zabrania dokonywania zapłodnień in vitro komórkami pochodzącymi od zmarłych. Sąd uznał jednak, że skoro zapłodnienie przeprowadzono jeszcze za życia ojca, to embriony można umieścić w łonie ich matki. 48-letni mąż kobiety zmarł latem z powodu choroby płuc.
Pod hasłem "Solidarni z życiem" ulicami Warszawy w najbliższą niedzielę 19 kwietnia przejdą uczestnicy X Marszu Świętości Życia. Uczestnicy manifestacji będą po raz dziesiąty maszerować, odpowiadając na słowa Jana Pawła II wypowiedziane Kaliszu w 1997 r. o tym, że należy budować cywilizację i kulturę życia. "Chcemy wyjść na ulice Warszawy, aby pokazać całemu światu, że są osoby, dla których niezwykle ważne są takie wartości jak małżeństwo, rodzina i życie. Życie, które jest święte i nienaruszalne od poczęcia do naturalnej śmierci" - zapowiadają organizatorzy X Marszu Świętości Życia.
Staver jest prawnikiem, którego organizacja walczy o wolność religijną, tradycyjną rodzinę i prawo do życia. Zapewnia ona osobom, które atakowane są przez lobby LGBTQ, pomoc prawną i opiekę. Sam Staver zaś otwarcie wskazuje na skutki społeczne, jakie może mieć gejowska propaganda na życie społeczne.
Cóż bowiem znaczyć ma sformułowanie radykalna wierność? Jeśli dobrze zrozumiałem chodzi o to, że mężczyzna jest wierny jednej kobiecie, a kobieta jednemu mężczyźnie. Nie zdradzają się, nie uczestniczą w seks-czatach, nie flirtują z innymi. Jednym słowem zachowują wierność, i to nie jakąś radykalną, ale zupełnie zwyczajną. Z wiernością jest bowiem tak jak z byciem w ciąży. Albo się wiernym jest, albo nie. Nie ma trzeciego wyjścia. Nie można być trochę w ciąży i nie da się być trochę wiernym.
Na początku Putin został zapytany o sukcesy Rosji w 2014 roku. Despotyczny władca Rosji powiedział z uśmiechem: „przyłączenie Krymu, Sewastopola, praca w ciężkich warunkach zewnętrznej ekonomii, olimpiada w Soczi (…) rubel się wzmacnia, udało nam się powstrzymać inflację (…) Mieliśmy w tym roku prawdziwy urodzaj, wzrosła produkcja rolna, więcej wydobywamy ropy. Rozwinęło się też budownictwo. Budowniczy mają z czego być dumni. To rekordowy w historii rezultat. 82 mln. m kw. mieszkań. Nie dopuściliśmy do wzrostu bezrobocia”. Lista sukcesów Władimira Putina nie ma chyba końca, bo Putin jak automat wymienia: „Prywatni przedsiębiorcy zaczęli sprowadzać swój kapitał do Rosji. Trzeba też powiedzieć, że ubiegły rok zakończyliśmy z deficytem 0,5 proc. i nie dopuściliśmy do większego. Na przyszły rok planujemy 3,7 proc. Kolejny sukces to demografia. Wzrosła osób, które się rodzą, a zmniejszyła się liczba tych, którzy umierają”. I dalej, Putin powiedział, że podniósł emerytury.
Od dawna wiadomo, że rozwód ma katastrofalny wpływ na zdrowie ludzi, zwiększając ryzyko wczesnej śmierci, samobójstw i depresji.
Źródła rządowe podały, że w 2013 roku przeprowadzono w Polsce 751 aborcji. W latach ubiegłych liczba aborcji kształtowała się następująco:
Data demonstracji - czwartek 16 kwietnia - nie jest przypadkowa. Tego dnia Mary Wagner kolejny raz stanie przed sądem. Obrończyni życia na znak solidarności z niemającymi prawa głosu poczętymi dziećmi milczy podczas rozpraw. Tym razem nie będzie inaczej. – Kolejny raz przybędziemy pod kanadyjską ambasadę na znak protestu wobec skandalicznego prawa zezwalającego na zabijanie nienarodzonych dzieci – mówi Jacek Kotula, szef rzeszowskiego oddziału Fundacji PRO – Prawo do Życia.
Biologia nigdy nie była sprzymierzeńcem kobiety. Ona wyznaczała czas na rodzenie, i czas menopauzy. Wtedy pozostawały takim kobietom tylko wnuki. Dziś medycyna próbuje biologię przechytrzyć. To, co jeszcze parę lat temu było niemożliwe, dziś staje się faktem. Geriatryczne pierworódki, zwane też matkami menopauzalnymi to coraz częstsze klientki klinik in vitro. Z przygotowanego we Włoszech sprawozdania z realizacji ustawy o in vitro w krajach europejskich („Standard w zakresie medycznie wspomaganego rozrodu”) wynika, że 30 proc. sztucznych zapłodnień w Polsce wykonano na 50-latkach. Do tego dochodzi też turystyka reprodukcyjna. Jako że w naszym kraju nie ma limitu wiekowego, sporo kobiet z innych państw europejskich poddaje się u nas zapłodnieniu in vitro. Trend ten będzie się pogłębiał, bo rządowa ustawa o leczeniu niepłodności również nie wprowadziła tego limitu. Jak widać, skorzysta na tym wyłącznie przemysł in vitro. Bogate panie, szukające sobie zabaweczki, będą do takich klinik pu
Nie zamierzam polemizować z ludźmi, którzy narzekają na swoje pożycie seksualne. Nie bawi mnie też wyzłośliwianie się nad ich użalaniem się nad sobą; czy obśmiewanie odkrycia, że nad małżeństwem trzeba pracować. To by było zbyt proste, a zresztą wcale nie oddawałoby istoty problemu, o jakim mówią autorka i bohater tekstu na portalu parentingowym. Ich żale są do jakiegoś stopnia zrozumiałe, i zapewne podzielane przez wielu innych małżonków (czy konkubentów). Tyle, że źle zdiagnozowali oni winnego za swoją sytuację. Nie jest nim „stały związek”, ani małżeństwo, ale… w ogromnej większości przypadków antykoncepcja.
Anderson pracowała w klinice dwa lata. Jak opowiada, często słyszała, jak lekarz podczas aborcji, szukając poszczególnych części ciała dziecka, mówił do niego. To zresztą jest powszechne zachowanie – opowiada kobieta. Lekarze bowiem muszą mieć pewność, że w macicy kobiety nie została żadna część jej dziecka. Anderson wspomina, że robiło jej się niedobrze, kiedy lekarz mówił: „Chodź tu, mała rączko. Wiem, że tu jesteś. Nie chowaj mi się”.
Rządowy projekt mówi, że in vitro jest moralnie dopuszczalne i potrzebne, a nawet więcej niż potrzebne, ponieważ leczy bezpłodność. Nie leczy, to jest manipulacja. In vitro może najwyżej powodować, że z niepłodnej pary czy małżeństwa może się urodzić dziecko. Druga, zasadnicza rzecz to kwestia konsekwencji wobec życia nienarodzonego, czyli zarodków. Tu mamy bardzo poważny spór o ilość tworzonych zarodków w czasie jednej procedury. I co zrobić z tymi zarodkami, które nigdy się nie urodzą. Po trzecie projekt rządowy zaleca selekcję eugeniczną w przypadku jakichkolwiek podejrzeń czy wad. To jest z punktu widzenia wartości pro-life rzecz niedopuszczalna. Reasumując, eliminuje się zarodki na podstawie mniej czy bardziej uprawdopodobnionych przesłanek, a nadliczbowe embriony się zamraża, a wtedy ich losy są bardzo skomplikowane.
Kiedy Angielka zorientowała się, że jest w ciąży, postanowiła wziąć środki poronne. Po kilku tygodniach zauważyła, że nie zadziałały, a jej dziecko dalej się rozwija: „Nie miałem pojęcia, że po aborcji nadal można być w ciąży” – powiedziała. Szybko więc podjęła decyzję o aborcji chirurgicznej.
Cieszę się, że sprawa in vitro pojawiła się podczas kampanii wyborczej. Jako wyborca chcę jasnej deklaracji, czy kandydat odwołujący się do konserwatywnych wartości opowie się za sztuczną inseminacją, czy przeciw niej. Dziękuję za odpowiedzi typu: „współczuję, jednocześnie szanuję opory, przy czym nie można zmuszać, ale trzeba dostrzegać, a tak poza tym to w ogóle”. Głosowanie wyjaśnia sprawę – polityk albo podniesie rękę, albo nie.
