Kategoria
Podkategoria: Rodzina
Akcja zbierania podpisów potrwa do 2 lipca. Zapraszamy wszystkich do włączenia się w zbiórkę podpisów. Mamy szansę uratować życie bezbronnych dzieci, które same bronić się nie mogą. Nie bądźmy obojętni.
„Zośka” i „Rudy” - to tylko początek serii, w jaką może przerodzić się nowa pasja części badaczy gender, którzy z każdego obrazu męskiej przyjaźni wyczytać potrafią informacje o homorelacji, jaka ma łączyć przyjaciół. Już teraz otwarcie pisze się o rzekomym związku łączącym Dawida z Jonatanem (i fakt, że Dawid wyraźnie zainteresowany był kobietami i to w stopniu ponadprzeciętnym, w niczym nie przeszkadza gejowskich działaczom), a nawet o tym, że Marta i Maria wcale nie były siostrami a „siostrami” (to znaczy, że łączył je związek lesbijski). Brak dowodów? I co z tego, ważne, że można na tym zrobić karierę. Nikt nie wpadł jeszcze na pomysł, by podobnie zrekonstruować przyjaźń Tolkiena z Lewisem, ale to zapewne tylko kwestia czasu, i niebawem będziemy „podziwiać” takie właśnie „odkrycia”.
O pytaniach i wątpliwościach aktora informuje dziś portal wPolityce.pl piórem Pawła Burdzego. Ten ostatni cytuje portal Huffington Post, którego dziennikarz rozmawiał z aktorem. A ten zauważył, że w walce środowisk gejowskich nie chodzi już o prawo do zawierania związków, ale o to, by mogły one sobie przypisać nazwę „małżeństwo”. I właśnie to niepokoi aktora. - W ten sposób deprecjonujemy, zmieniamy znaczenie tego, czym jest małżeństwo. I to mnie niepokoi – podkreśla artysta.
Skutkiem takich działań będzie – jego zdaniem – zaś „alienacje dużej mniejszości ludzi, którzy jeszcze kilka lat temu uznawani byli za fundament społeczeństwa”. Już teraz, zauważa Carey, dwie trzecie brytyjskich chrześcijan uważa, że staje się „prześladowaną mniejszością”.
I co może być zaskoczeniem z badań tych wynika, że antykoncepcja trzeciej i czwartej generacji wywołuje dwukrotnie więcej zgonów u kobiet, niż ta wcześniejsza. Największym zagrożeniem są środki sprzedawane pod nazwami handlowymi Yaz, Beyaz, Yasmin i Safyral, które wywołują ponad czternaście zgonów rocznie. Ale i pigułki wcześniejszych generacji nie są bezpieczne. Z ich powodu umiera rocznie nawet do sześciu Francuzek.
A na poważnie to najbardziej rozbawił i zmartwił mnie właśnie wpis Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz. Rozbawił, bo pani minister broni podmiotowości mojej żony i uznaje jej prawo do takiego wyboru, a nawet deklaruje, że poczuła do mnie, dzięki żonie sympatię,, a zmartwił, bo już w samym tytule tekstu znajduje się dowód na – być może nawet nie uświadamianą – pogardę, jaką polityk odczuwa dla kobiet, które nie wybrały kariery zawodowej, ale pracę w domu. Panie takie określone zostały mianem „kobiet domowych”, i trudno nie dostrzec, że specjalnie sympatycznym to sformułowanie nie jest.
Zacznę od kilku słów wyjaśnień. Wiedziałem o wywiadzie, akceptowałem go i razem go autoryzowaliśmy. Nie widziałem powodu, by wykreślać zdania, które pokazują, że – jak niemal każdy mężczyzna i niemal każda kobieta – mam wady, i nie zawsze dorastam do roli męża i ojca. Nie sądzę też, by należało wykreślać z wywiadu (który siłą rzeczy jest wycinkiem rzeczywistości) fragmenty o frustracji. Tak macierzyństwo, podobnie jak i ojcostwo bywa czasem frustrujące, rodzi zmęczenie i chęć odpoczynku. I dotyczy to także (rozumiem, że pani Agnieszka Kublik czy Anna Czerwińska nigdy takich uczuć nie doświadczyły) mojej żony, która zupełnie szczerze o tym powiedziała. Jeśli zaś zdecydowaliśmy się na rozmowę z „Gazetą Wyborczą”, to dlatego, że uznaliśmy, że warto opowiedzieć o innym życiu także jej czytelnikom, wśród których są przecież bardzo różni ludzie. A opowieść miała być o naszym – staramy się, by chrześcijańskim – życiu takim, jakie ono jest, a nie o słodkim jego obrazku. I dostaliśmy (a przede
Jeszcze kilka miesięcy temu American Society for Reproductive Medicine jasno stwierdzało, że ryzyko zapłodnienia pozaustrojowego dla dziecka w przypadku, gdy matka ma powyżej 50 lat jest zbyt wysokie. Teraz jednak, w nowych standardach etycznych, zapis ten wykreślono, a zamiast niego znalazło się sformułowanie, że wiek 50-54 lata nie jest tak znaczącą daną, by uznawać, że zapłodnienie in vitro komórkami jajowymi od dawczyń jest moralnie nieakceptowalne.
W 20. tygodniu ciąży Jane dowiedziała się, że ma guza macicy. U 28-letniej kobiety pojawiło się krwawienie. Gdyby nie ciąża, pewnie by je zbagatelizowała. Martwiła się jednak, że coś może zagrażać dziecku i poszła na badania.
W styczniu br. ulicami Paryża przeszło ponad 800 tys. osób wyrażając swój sprzeciw wobec "małżeństwom dla wszystkich". Niestety głos francuskiego społeczeństwa został zbagatelizowany przez rząd. Dlatego w najbliższą niedzielę Francuzi znów wyjdą na ulice Paryża. Takie manifestacje i pikiety odbędą się także pod ambasadami Republiki Francuskiej w Moskwie, Rzymie, Jerozolimie i Waszyngtonie, a ponadto w Monachium, Frankfurcie i Dubaju. Ich organizatorami są Francuzi, oddaleni od ojczyzny, ale zaniepokojeni tym co dzieje się w ich kraju. – Działamy na rzecz dobra społeczeństwa francuskiego, a w szczególności jego dzieci – napisali w liście do ambasadora Pierre’a Buhler.
Wczorajszy program „Bliżej” był tego niezwykle wymownym potwierdzeniem. Urzędnik ministerstwa sprawiedliwości i równocześnie sędzia, a także pani mecenas, doradca rzecznika praw dziecka jasno formułowali przekaz, że za klapsa czy uznawanie go za normalną metodę wychowawczą państwo może karać rodziców, a tym, którzy nie podporządkują odbierać dzieci. Ma to być dowód na nowoczesność i europejskość.
To właśnie dziś na ręce marszałek Sejmu Ewy Kopacz złożony został wniosek o rejestrację Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Stop aborcji”, którego celem jest usunięcie z polskiego prawa przyzwolenia na zabijanie chorych dzieci. Obecnie marszałek ma 2 tygodnie na rejestrację komitetu. A po rejestracji rusza akcja zbierania podpisów pod projektem. I każdy może dołożyć swoją niewielką cegiełkę, by ratować życie dzieci.
Ta nagroda jest dla mnie szczególnie ważna, bo moje zaangażowanie społeczne i dziennikarskie wyrasta bowiem – w znaczącym stopniu – z pasji obrony życia. Tysiące stron, które zapisałem (w formie felietonów, artykułów, a książek bieotycznych, reporterskich czy wreszcie powieści), godziny programów, które nagrałem, i wreszcie tysiące kilometrów, jakie przebyłem w drodze na rozmaite spotkania w kraju i poza jego granicami służyć miały temu jednemu celowi: walce o życie, o to, by doprowadzić – przynajmniej u nas w Polsce – do całkowitego zakazu aborcji, i by uświadamiać, jakie zło kryje się w eutanazji, in vitro czy antykoncepcji.
- Celem konkursu jest dowartościowanie i promocja tych przejawów aktywności społecznej, które przyczyniają się do budowy silnych więzi rodzinnych, wzmacniają rolę społeczną rodziny bądź jej pozycję ekonomiczną – wyjaśnił Marek Plotzke z Fundacji Narodowego Dnia Życia.
Te dane pokazują skalę aborcyjnego mordu w jednym tylko kraju. Od 1971 roku, kiedy w Chinach wprowadzono politykę jednego dziecka zamordowano tam 330 milionów osób (dla porównania cała druga wojna światowa pochłonęła ponad 70 milionów ofiar, a Holokaust – w zależności od opinii historyka – od półtora miliona do maksymalnie sześciu). Rocznie zatem w wyniku eksterminacyjnej polityki władz chińskich ginie tam 13 milionów dzieci, a co godzinę 1500 najsłabszych osób. W wyniku prowadzonej przez władze chińskie polityki wysterylizowano też – często przymusowo – 200 milionów mężczyzn i kobiet
