Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
- Gdzie Kościół jest obecnie żywy? On jest żywy i dynamiczny poza Pierwszym Światem. Tam jest go najwięcej – podkreśla kardynał i zaznacza, że oznacza to, że sam Kościół jest już gotów na powołanie papieża spoza Europy czy szeroko pojętej Północy.
Zaczynamy od kardynała Marca Ouelleta, prefekta Kongregacji ds. Biskupów, a wcześniej Prymasa Kanady i arcybiskupa Quebecu. Ten sulpicjanin (członek zakonu, który znany jego z nacisku na formację i kształcenie duchowieństwa) jest nie tylko wybitnym teologiem, który kontynuuje tradycje filozoficzne Hansa Ursa von Balthasara, ale także uczniem kard. Josepha Ratzingera. Większą część swojej kapłańskiej pracy spędził jako wykładowca i rektor seminariów. W 2001 roku został arcybiskupem i sekretarzem Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan. Jednak już rok później został arcybiskupem Quebecu i Prymasem Kanady.
Powód jest zaś niezmiernie prosty. Papież nie ma władzy nad doktryną. Jest nieomylny w sprawach wiary i moralności, gdy naucza ex cathedra, ale nie może dowolnie zmieniać nauczania swoich poprzedników, Tradycj, Magisterium czy nauczania Pisma Świętego. Marzenia o tym, że nowy papież zmieni stanowisko wobec aktów homoseksualnych czy antykoncepcji można więc spokojnie włożyć między bajki i potraktować jako marzenia lewaków, którzy chcieliby każdą instytucję ukształtować na swój obraz i podobieństwo.
- Jeśli odejście papieża było zaplanowane, a przypuszczam, że tak było, to, oczywiście, kandydat na jego następcę jest wstępnie ustalony - powiedział portalowi Onet.pl prof. Henryk Hoffmann, religioznawca z Uniwersytetu Jagiellońskiego. I chociaż profesor zarzeka się, że to tylko spekulacje, a główną przyczyną abdykacji jest choroba, to jednak podobnych wypowiedzi można usłyszeć w ostatnim czasie bardzo wiele.
Nie ustają spekulacje na temat przyczyn ustąpienia papieża Benedykta XVI. Włoski tygodnik „Panorama” przekonuje, że papież zrezygnował, gdy przeczytał raport kardynałów-detektywów, którzy mieli ustalić, że w Watykanie istnieje silny front oporu wobec zmian i prowadzonych przez niego działań, przede wszystkim w celu zagwarantowania większej przejrzystości w Stolicy Apostolskiej. Elementami tego spisku miał być wyciek dokumentów, próby rozgrywania skandali ekonomicznych itd. I to właśnie ta sytuacja miała uświadomić papieżowi, że potrzeba kogoś młodszego i silniejszego, kto poradzi sobie z tą sytuacja.
Dla mnie kluczowe jest zdanie, które wypowiedział Ojciec święty w przemówieniu podczas audiencji generalnej. „Rzeczywiście współczesne społeczeństwo poddaje chrześcijanina wielu próbom, i dotykają one życia osobistego i społecznego. Niełatwo jest podjąć decyzję bycia wiernym w chrześcijańskim małżeństwie, praktykować miłosierdzie w życiu codziennym, pozostawić miejsce na modlitwę i ciszę wewnętrzną. Nie jest łatwo publicznie przeciwstawić się wyborom, które wielu uważa za oczywiste, jak aborcja w przypadku "niepożądanej ciąży", eutanazja w przypadku poważnych chorób, lub selekcji embrionów w celu zapobiegania chorobom dziedzicznym. Nieustannie obecna jest pokusa, by pomijać swoją wiarę, a nawrócenie staje się odpowiedzią Bogu, która zawsze musi być potwierdzona wiele razy w życiu” - powiedział Ojciec święty. A podczas ostatniej publicznej mszy świętej mocno wzywał do oczyszczania oblicza wspólnot kościelnych i silnego przeżywania Komunii z Kościołem.
W Polsce, jako pierwszy w tym kierunku, poszedł niezawodny „Fakt”, który w dzisiejszym numerze snuje wizje zdrad, knucia, wielkich pieniędzy, a nawet planowanego zabójstwa papieża. To właśnie te przyczyny – zdaniem niezawodnych dziennikarzy – miały sprawić, że Benedykt XVI zrezygnował ze swojego stanowiska. Ale to nie jedyna możliwość, którą sugerują dziennikarze. Nie mniej prawdopodobne jest dla nich to, że papież może przeżywać „kryzys wiary”. Dowodem ma być to, że nie opublikuje encykliki o wierze, a do tego wypowiedzi ks. Gabriela Amortha, który od dawna mówi o tym, że w Watykanie są niewierzący hierarchowie. „Szatan grasuje w Watykanie. Efektem szatańskiej ingerencji jest walką o władzę oraz obecność kardynałów, którzy nie wierzą w Jezusa i biskupów, którzy mają związki z Demonem – grzmiał ojciec Amorth. Ale czy uległ także Ojciec Święty?! I czy dlatego zadaje sobie pokutę, decydując się na pobyt w ściśle zamkniętym klasztorze?!” - dramatycznie pytają dziennikarze „Faktu”.
Kardynał wspominając swoje życie zawsze podkreśla, że był jednym z dziesięciorga dzieci (a wcale nie była to największa rodzina w jego środowisku) i że uważa „dużą rodzinę za błogosławieństwo”. - Mój ojciec nie był bogatym człowiekiem. On był stolarzem w przedsiębiorstwie górniczym. Mam handlowała warzywami – wspomina. - Jak możecie sobie wyobrazić ich zarobki nie były duże, ale oni dbali o nas wszystkich. Każde z nas chodziło do szkoły, a później do szkoły średniej – dodaje kardynał. I dodaje, że sekretem sukcesu dużych rodzin jest „służba – rodzice, którzy są skłonni wiele poświęcić”.
- Benedykt XVI zaproponował nam odważną i inteligentną obronę prawdy przed zalewem relatywizmu, a także był dzielnym przyjacielem życia – podkreślał R. Albert Mohler, rektor Seminarium Teologicznego Południowej Konwencji Baptystów. - Szczególnie poruszała mnie jego zdecydowane ostrzeganie świata przed niebezpieczeństwem relatywizmu moralnego i tyranii ideologii egoizmu – uzupełniał Geoff Tunnicliffe, sekretarz generalny World Evangelical Alliance.
Ten ludzki aspekt posługi Benedykta XVI jest, chyba najbardziej widoczny, w ostatnich dniach. Teraz widać doskonale, że ten Boży Siłacz, Wojownik Pański, pokładał zaufanie jedynie w łasce Pana, w modlitwie wiernych, i sam siebie uważał za słabego, zwyczajnego, człowieka, który niesiony jest tylko modlitwą wiernych i zaufaniem do Pana. Ale – jeśli ponownie wczytać się w przemówienia, apele, prośby papieża, to okaże się, że ten element ślepego zaufania i oparcia się nie na własnej ludzkiej słabości, ale na łasce Pana, był tam obecny od samego początku pontyfikatu. Od pierwszych wypowiedzi, o miotanej falami „łodzi Kościoła”, która potrzebuje sternika, czy od gorącej prośby o modlitwę, by pasterz nie uląkł się wilków. - Módlcie się za mnie, żebym nie bał się wilków, które przychodzą do owczarni Chrystusowej – mówił na początku pontyfikatu Ojciec święty. I przez dziewięć lat swojego pontyfikatu papież wziął się za bary z wilkami, które wtargnęły do owczarni, często w przebraniu owiec.
Zauważmy najpierw, że tego typu pytania zakładają, że do wyboru nowego papieża w ogóle dojdzie. Nie jest to jednak wcale takie pewne. Bo czy mamy stuprocentową pewność, że powtórne przyjście Chrystusa nie zastanie nas w oczekiwaniu na wybór następcy Benedykta XVI? A może to właśnie on jest ostatnim papieżem?
- Jestem pewien, że Duch Święty będzie kierował łodzią Piotrową we wspaniałym kierunku – podkreślał Hahn. A odnosząc się do niepokojów formułowanych przez część wierzących, którym trudno się pogodzić z tym, że Ojciec sam rezygnuje ze swojego urzędu, wskazał, że „przychodzi taki czas, gdy ojciec staje się stary i niedołężny i wówczas najwspanialszym gestem jego miłości, jest przekazanie obowiązków następcom”. - Można to zobaczyć w Piśmie Świętym, Dawid abdykował i przekazał władzę Salomonowi przed swoją śmiercią – dodał Hahn.
- Módlcie się za mnie i za przyszłego papieża. Bóg nas poprowadzi - powiedział w niezwykle mocnym wystąpieniu papież. W wystąpieniu tym próbował wyjaśnić wiernym, dlaczego zdecydował się na złożenie urzędu. - Postanowiłem zrezygnować z posługi, którą Bóg powierzył mi 19 kwietnia 2005 r. Postanowiłem to w pełni wolny, dla dobra Kościoła, po długim namyśle, po przyjrzeniu się, wobec Boga, swojemu sumieniu, w pełni świadom powagi tego czynu – dodał Ojciec święty. I podkreślił, że uznał, że nie może „dłużej wykonywać posługi Piotrowej, z siłą, której ta posługa wymaga – tłumaczył”.
Wiara w miłość pobudza do miłości „Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1 J 4, 16)
Do katedry weszło osiem kobiet, które już wewnątrz zrzuciły z siebie ubrania i półnagie zaczęły uderzać w dzwony kościelne, a także krzyczeć „Papieża już więcej nie będzie”. Na ich piersiach widniały napisy „Kryzys wiary”, „Nie homofobii”. Ochrona katedry błyskawicznie wyrzuciła kobiety na ulicę, gdzie jeszcze przez jakiś czas wnosiły one antypapieskie okrzyki.
