Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Już 29 kwietnia 2009 roku – zauważa na swoim blogu Hahn, papież „zatrzymał się w Aquila we Włoszech i odwiedził grób nieznanego średniowiecznego papieża Celestyna V (1215-1296). Po krótkiej modlitwie położył swój paliusz, symbol władzy biskupiej na grobie Celestyna”.
Abp. Celestino Migliore odczytał list Benedykta XVI, w którym Ojciec Święty zapowiedział abdykację. Następnie głos zabrał kard. Kazimierz Nycz, który stwierdził, że to sytuacja wyjątkowa, bo ostatnia taka abdykacja miała miejsce ponad 600 lat temu. Zdaniem warszawskiego metropolity, papież podejmuje w ten sposób świadomy wybór. W tej nowej sytuacji możemy jednak wiele się nauczyć. Kard. Nycz zaapelował, byśmy pamiętali, że „papież jest i będzie” do czasu konklawe, nie żegnamy go już teraz.
Ojciec święty zapewnia, że decyzję podjął w całkowitej wolności, i że jest świadom wszystkich konsekwencji swojej decyzji. Konsekwencji nie tylko na dziś, ale także dla przyszłej historii Kościoła. I znając wielkość tego Papieża, nie ma wątpliwości, że Benedykt XVI podjął tę decyzję po głębokim namyśle i przemodleniu sprawy, przedstawiając ją Panu na modlitwie. Jeśli podjął taką decyzję, to uznał, że jest ona najlepszą z możliwych, przede wszystkim dla Kościoła Chrystusowego.
Od rana słucham w radiu, że Kościół zmienia zdanie w sprawie związków partnerskich. A dowodem na tę zmianę na być jedna – jest prawdą, że nieszczególnie rozsądna i wyrażona w nieostrym i nieprecyzyjnym języku – wypowiedź jednego arcybiskupa (fakt, że dość wysoko postawionego). Wypowiedź, o której sam arcybiskup mówi, że została źle zinterpretowana i źle zrozumiana, a wręcz zdeformowana. Ale, kto by się tam przejmował wyjaśnieniami hierarchy, kiedy można dołożyć kolejną cegiełkę do medialnych kłamstw na temat Kościoła i zacząć budować wrażenie, że w istocie zmienia on swoje nauczanie.
Ta ostatnia nie dotyczyła bowiem ani związków partnerskich osób tej samej płci, ani tym bardziej przyznania homoseksualistom, jako grupie jakichś szczególnych uprawnień. Jak wyjaśniał arcybiskup chodziło mu wyłącznie o to, by sprawdzić, czy pewne zapisy prawne nie są zbyt słabe by bronić osoby homoseksualne przed niesprawiedliwymi działaniami i przemocą. Jednocześnie arcybiskup w wyjaśnieniach jakich udzieł Radiu Watykańskiemu, a także w samym wywiadzie, który stał się podstawą do afery medialnej, mocno podkreślił, że tylko rodzina jest fundamentem ładu społecznego, i że nic nie może jej zastąpić. Mocno potępił też próby prawnego osłabiania jej znaczenia.
Jeśli jednak polityk do komunii się „zgłasza”, a wyraźnie wspiera rozwiązania proaborcyjne, to należy komunii mu odmówić. Obowiązek takiej odmowy i jej uzasadnienia, co wyraźnie podkreśla kard. Burke spoczywa na miejscowym biskupie. - Biskup powinien nauczać o tej sprawie, a także poinstruować kapłanów, że muszą mieć pewność, że dyscyplina Kościoła jest zachowywana, aby uniknąć grzechu świętokradztwa przez katolika, który próbuje przyjąć Komunię świętą znajdując się w stanie głębokiej odpowiedzialności za wielkie moralne zło, a także zapobiec wielkiemu moralnemu zgorszeniu – podkreślał kardynał Burke.
Morerod jest dominikaninem. Przed nominacją na biskupa Lozanny, Fryburga i Genewy należał do Papieskiej Komisji „Ecclesia Dei” i uczestniczył w delegacjach Watykanu prowadzących rozmowy z lefebrystami. Po publikacji dekretu diecezja wyjaśniła gazecie, że z punktu widzenia Kościoła katolickiego księża z FSSPX są suspendowani a divinis i nie wolno im pełnić funkcji w ramach urzędu kapłańskiego. Dlatego biskup zabronił im korzystania z kościołów i kaplic na terenie swojej diecezji.
Jeszcze kilka lat temu można było spokojnie pisać o miękkim prześladowaniu chrześcijan tylko w odniesieniu do Europy zachodniej. Jednak powoli podobne czasy nastają także w Polsce. Posłowie muszą tłumaczyć się z tego, że bardziej wierzą Biblii niż „Gazecie Wyborczej”, premier zapowiada „rozwiązanie kwestii konserwatystów w PO” (aż dziw, że nie mówi o rozwiązaniu „ostatecznym”), a media z gorliwością godną lepszej sprawy zajmują się wyszukiwaniem krzyży w szkołach i „bohaterów”, którzy chcą je zdejmować. Jeśli do tego dodać medialne i sądowe nagonki na Kościół, księży, ale także ludzi, którzy bronią opinii katolickiej, to obraz staje się pełny.
Jak informuje "Rzeczpospolita", swoje oburzenie wyrazili nie tylko przedstawiciele środowisk lewicowych (jak np. Zieloni), ale również niemiecka minister sprawiedliwości. Dystans do stanowiska hierarchy wyraził nawet... szef Centralnego Komitetu Niemieckich Katolików (ZdK) Alois Glueck. Przewodniczący najważniejszego organu katolików świeckich przekonuje, że kryzysowa sytuacja Kościoła nie wynika wcale z żadnej nagonki, ale tuszowania skandali pedofilskich z duchownymi w niechlubnych rolach głównych.
Książka Ekke Overbeeka jest mocną lekturą (będę o niej jeszcze pisał), wymusza stawianie pytań i choć – moim zdaniem – formułuje oskarżenia wyolbrzymione i słabo uzasadnione, to nie powinna zostać całkowicie zlekceważona. Cierpienie ofiar molestowania (bardzo rzadkiego) przez duchownych jest faktem, i faktem jest, że mężczyzna, który molestuje czy wykorzystuje dziecko nie może być alter Christi, trzeba go zatem wydalić ze stanu duchownego i zamknąć w więzieniu, by już nigdy nikogo nie skrzywdził. Faktem jest też, że Kościół hierarchiczny nie zawsze wie, jak się zachować wobec takich sytuacji, i niekiedy wybiera miłosierdzie wobec sprawcy, które jest aktem głębokiej niesprawiedliwości wobec ofiary, a także rodzi dalsze zagrożenie. Ale to wszystko nie wystarcza do sformułowania tezy, że w szkołach jest „pełno jest bezkarnych zboczeńców uczących religii”. A taką właśnie myślą podzielił się Janusz Palikot.
"Jezus - podkreślił Benedykt XVI - nie przyszedł, by szukać poklasku ludzi, lecz dać świadectwo prawdzie. Prawdziwy prorok bowiem posłuszny jest wyłącznie Bogu, a służąc prawdzie, gotów jest oddać za nią życie - podsumował Papież dzisiejszą Ewangelię.
Jest Pan założycielem organizacji „Pokolenie Benedykta”. Benedykt XVI spotyka się jednak ze sporą krytyką w Niemczech.
Papież Benedykt XVI w 2009 roku stworzył ordynariaty, które umożliwiły przechodzenie na katolicyzm Anglikanom niezadowolonym z wyświecania na biskupów kobiet i gejów. Struktury takie powstały m.in. w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Australii.
